1I zabrał głos Bildad z Szuach, i rzekł: 2Dokądże tego łowienia słowami? Pomyślcie, potem zaś mówmy! 3Czyśmy podobni do zwierząt, jesteśmy nieczyści w twych oczach? 4Ten człowiek gniewem rozdarty. Czyż przez cię wyludni się ziemia lub skała miejsce swe zmieni? 5Tak światło grzesznika zagaśnie, iskra już jego nie błyśnie, 6światło w namiocie się skończy i lampa się nad nim dopali. 7Męski krok jego niepewny, zamiar gotuje upadek, 8bo nogi zawiodą go w sieć, porusza się, lecz między sidłami. 9Pętlica chwyciła się pięty, pułapka zamknęła się nad nim. 10Zasadzka na ziemi ukryta, potrzask nań czeka na drodze. 11Zewsząd upiory go dręczą, kroczą ciągle w ślad za nim. 12Czeka na niego Żarłoczna, Śmierć czyha u boku. 13Pożre mu członki ciała, pożre mu członki - zaraza. 14Wygnanego z namiotu, bez nadziei, do Króla Strachów powiodą. 15Zamieszka w namiocie - nie swoim; sypie się po nim siarkę. 16Korzenie pod nim niszczeją, a nad nim pożółkły już liście. 17Ginie wspomnienie w ojczyźnie, zanika imię na rynku. 18Ze światła rzucą go w ciemność, wypędzą z zaludnionej ziemi; 19ni syn w narodzie, ni dziedzic, nikt już po nim nie zostanie. 20Mieszkańcy Zachodu zdziwieni, grozą przejęty lud Wschodu: 21Więc takie mieszkanie grzesznika tu miejsce tego, kto Boga znać nie chce?
Wyszukiwanie

Porównaj werset ...
Schowek
Kopiuj werset
Zaznacz / Odznacz
Zaznacz wszystkie
Odznacz wszystkie
Link do wersetu
Wczytywanie listy ksiąg ...







Czy napewno chcesz wykonać tę operację ?