1Czy nie wiecie, bracia – mówię bowiem do tych, którzy znają Prawo – że Prawo panuje[1] nad człowiekiem przez czas jego życia? 2Bo zamężna kobieta, z żyjącym mężem jest związana[2] Prawem; ale jeśli mąż umrze, uwolniona jest od Prawa wiążącego ją z mężem. 3Tak więc, dopóki żyje mąż, będzie zwana[3] cudzołożnicą, jeśli przystanie[4] do innego męża; ale jeśli mąż umrze, wolna jest od tego Prawa i nie jest cudzołożnicą, gdy przystanie[4] do innego męża. 4A tak, bracia moi, i wy zostaliście uśmierceni dla Prawa przez ciało Chrystusa, żebyście przystali do innego, do Tego, który został wzbudzony z martwych, abyśmy owoc[5] przynieśli Bogu. 5Bo gdy byliśmy w ciele, namiętności grzechów, poprzez Prawo, działały w naszych członkach, dla przyniesienia owocu śmierci. 6Lecz teraz zostaliśmy uwolnieni[6] od Prawa, gdy umarliśmy dla tego, czym byliśmy zatrzymani, abyśmy służyli w nowości ducha[7] , a nie w starości litery. 7Cóż więc powiemy? Prawo to grzech[8] ? Z pewnością nie! Lecz nie inaczej poznałem grzech, jak przez Prawo[9] ; albowiem i o pożądliwości nie wiedziałbym, gdyby Prawo nie mówiło: Nie pożądaj. 8Lecz grzech, gdy otrzymał okazję przez przykazanie, sprawił we mnie wszelką pożądliwość[10] ; bo bez Prawa[11] grzech jest martwy. 9Ja natomiast, żyłem niegdyś bez Prawa; lecz gdy przyszło przykazanie[12] , grzech ożył, a ja umarłem, 10I odkryłem[13] , że to[14] przykazanie, które miało być ku życiu, było mi ku śmierci. 11Grzech[15] bowiem, skorzystał z okazji przez przykazanie, zwiódł[16] mnie i przez nie mnie zabił. 12Tak więc Prawo prawdziwie[17] jest święte, i przykazanie[18] jest święte i sprawiedliwe, i dobre. 13Czy więc to, co dobre, stało mi się śmiercią? Z pewnością nie! Lecz grzech, aby okazać się grzechem, sprawił moją śmierć przez to, co dobre, aby grzech przez przykazanie okazał[19] się niezmiernie[20] grzeszny. 14Bo wiemy, że Prawo jest duchowe, ale ja jestem cielesny, zaprzedany grzechowi. 15Albowiem czynię[21] to, czego nie rozumiem; bo robię nie to, co chcę, ale czynię to, czego nienawidzę. 16A jeśli czynię to, czego nie chcę, zgadzam się z tym, że Prawo jest dobre[22] . 17Teraz więc, już nie ja to czynię[23] , lecz grzech, który mieszka we mnie; 18Gdyż[24] wiem, że nie mieszka we mnie, to jest w moim ciele[25] , dobro; albowiem chcenie jest obecne we mnie, ale tego, co dobre nie znajduję. 19Bo nie czynię tego, co dobre, które chcę; ale popełniam to, co złe, którego nie chcę. 20A jeśli ja czynię to, czego nie chcę, już nie ja to czynię[26] , ale grzech, który mieszka[27] we mnie. 21Znajduję więc w sobie to prawo, że gdy chcę czynić dobro[28] , jest obecne[29] we mnie zło. 22Albowiem mam upodobanie[30] w Prawie Bożym, według wewnętrznego człowieka; 23Lecz widzę inne prawo w swoich członkach, które toczy wojnę[31] przeciwko Prawu mojego umysłu, i które zniewala mnie prawem[32] grzechu, będącym w moich członkach. 24Nędzny[33] ja człowiek! Kto mnie wyratuje[34] z tego ciała śmierci? 25Dziękuję Bogu przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego. Tak więc ja sam wprawdzie służę[35] umysłem Prawu[36] Bożemu, lecz ciałem prawu[36] grzechu.
Wyszukiwanie

Porównaj werset ...
Schowek
Kopiuj werset
Zaznacz / Odznacz
Zaznacz wszystkie
Odznacz wszystkie
Link do wersetu
Wczytywanie listy ksiąg ...







Czy napewno chcesz wykonać tę operację ?