1Zamierzenia serca należą do człowieka; ale od WIEKUISTEGO przychodzi odpowiedź języka. 2Wszystkie drogi człowieka wydają mu się czystymi; ale to WIEKUISTY waży ducha[1] . 3Powierz WIEKUISTEMU twoje sprawy, a utwierdzą się twe zamysły. 4Wszystko, co zdziałał WIEKUISTY, uczynił dla właściwego, Swego celu, także i niegodziwca na dzień niedoli. 5Ohydą dla WIEKUISTEGO jest każdy wyniosłego serca. Nie ujdzie on bezkarnie. Ręczę! 6Wina zostaje odpuszczona przez miłość i prawdę, a unika się złego przez bojaźń WIEKUISTEGO. 7Kiedy WIEKUISTEMU podobają się drogi człowieka, jedna z nim także jego wrogów. 8Lepsza odrobina w sprawiedliwości, niż wielkie dochody w bezprawiu. 9Serce człowieka rozważa swoją drogę, lecz WIEKUISTY kieruje jego krokiem. 10Na wargach królewskich jest wyrocznia; niechaj przy wyrokowaniu nie chybią jego usta. 11Waga i szale sprawiedliwości pochodzą od WIEKUISTEGO; Jego dziełem są wszystkie ciężarki w torbie. 12Spełnienie niegodziwości powinno być ohydą dla królów, bowiem tron utwierdza się przez sprawiedliwość. 13Upodobaniem królów winny być sprawiedliwe usta; powinni miłować tego, co szczerze przemawia. 14Oburzenie króla - to wysłannicy śmierci; ale mądry mąż je uśmierza. 15Życie jest w jasnym spojrzeniu króla; a jego przychylność jak chmura, co spuszcza wiosenny deszcz. 16Nabywanie mądrości – o ileż to lepsze niż złoto; a nabywanie rozwagi – o ileż to wyśmienitsze niż srebro. 17Torem prawych jest wymijanie złego; kto strzeże swojej drogi, ten zachowuje życie. 18Przed upadkiem idzie pycha; a przed ruiną - wyniosłość ducha. 19Lepiej być pokornym z pokornymi, niż dzielić łupy z wyniosłymi. 20Kto się zastanawia nad słowem – znajdzie szczęście; a kto polega na WIEKUISTYM – temu jest błogo. 21Kto posiada mądre serce – zyskuje miano rozumnego; lecz naukę krzewi słodycz ust. 22Rozum - dla tego, który go posiada - jest zdrojem życia; a karcenie głupców jest głupotą. 23Serce mędrca czyni rozumnymi jego usta i mnoży naukę na jego wargach. 24Wdzięczne mowy są samospływajacym miodem, słodyczą dla duszy i pokrzepieniem dla kości. 25Niejedna droga wydaje się człowiekowi prostą; jednak jej koniec prowadzi do śmierci. 26Głód robotnika pobudza go do pracy; przynaglają go jego własne usta. 27Nikczemny człowiek kopie nieszczęście, a na jego gębie jak gdyby pałający ogień[1] . 28Człowiek przewrotny wznieca swary, a plotkarz[1] rozłącza zażyłych przyjaciół. 29Okrutny człowiek uwodzi własnego towarzysza i prowadzi go na niedobrą drogę. 30Przymruża oczy, by obmyślić oszustwo; a gdy przygryzie wargi, już spełnił niecność. 31Wspaniałą koroną jest siwy włos; można go zdobyć na drodze sprawiedliwości. 32Lepszy pobłażliwy niż bohater; a panujący nad swoim duchem - niż zdobywca miast. 33Rzucają los na piersi; lecz od WIEKUISTEGO zależy to wszystko, co stąd wyniknie.
Wyszukiwanie

Porównaj werset ...
Schowek
Kopiuj werset
Zaznacz / Odznacz
Zaznacz wszystkie
Odznacz wszystkie
Link do wersetu
Wczytywanie listy ksiąg ...







Czy napewno chcesz wykonać tę operację ?