Nawigacja

Nowa Biblia Gdańska
Księga Zacharjasza 7:1

7:1

Czwartego roku króla Darjawesza, czwartego dnia, dziewiątego miesiąca^[1], czyli miesiąca Kislew, stało się, że słowo WIEKUISTEGO doszło do Zacharjasza;

Przypisy

[1]

Czyli 2 lata po rozpoczęciu odbudowy Świątyni.

7:2

Kiedy z Betel posłano Szarecera, Regem Meleka^[1] i jego ludzi, by ubłagali oblicze WIEKUISTEGO.

Przypisy

[1]

Imiona asyryjskie, przybrane przez Żydów w niewoli.

7:3

I aby się zapytali kapłanów, którzy są przy domu WIEKUISTEGO oraz proroków, w tych słowach: Czy mam jeszcze płakać piątego miesiąca, oddając się wstrzemięźliwości, jak czyniłem od wielu lat?^[1]

Przypisy

[1]

Płakano i poszczono przez 70 lat na pamiątkę zburzenia Świątyni - a teraz nastaje odbudowa.

7:4

Wtedy doszło mnie słowo WIEKUISTEGO Zastępów, jak następuje:

7:5

Tak oświadcz całemu ludowi kraju oraz kapłanom: Gdy piątego i siódmego miesiąca - w ciągu tych siedemdziesięciu lat - pościliście i płakaliście, czy ten post obchodziliście ze względu na^[1] Mnie?^[2]

Przypisy

[1]

Także: dla, z powodu.
[2]

Post winien być efektem wewnętrznego stanu człowieka, jego wewnętrznej potrzeby.

7:6

A kiedy jecie, czy pijecie, czy nie wy jesteście tymi, co się posilają i piją?

7:7

Czy nie są to te słowa, które WIEKUISTY ogłosił poprzez dawnych proroków, kiedy Jeruszalaim była jeszcze zaludniona i zażywała spokoju, wraz z jej okolicznymi miastami, a południe oraz nizina były jeszcze zamieszkane?

7:8

Potem doszło Zachariasza słowo WIEKUISTEGO, głosząc:

7:9

Oto co powiedział WIEKUISTY Zastępów, mówiąc: Sądźcie sprawiedliwym sądem, a jeden – drugiemu świadczcie miłość i miłosierdzie.