Nawigacja

Nowa Biblia Gdańska
Księga Psalmów 92:5

¹Psalm; pieśń na dzień szabatu. ²Miło jest chwalić WIEKUISTEGO i sławić Twoje Imię, o Najwyższy. ³Z rana opiewać Twoje miłosierdzie, a po nocach Twą niezawodność; ⁴Na dziesięciostrunnej lutni, na lirze oraz przy dźwięku cytry. ⁵Ponieważ uratowałeś mnie, WIEKUISTY, Twoimi czynami; o dziełach Twoich rąk będę śpiewał. ⁶Jak wzniosłe są Twoje dzieła, WIEKUISTY, i niezmiernie głębokie Twe zamysły. ⁷Człowiek jest nierozumny - więc tego nie odgadnie; ograniczony - więc tego nie dociecze. ⁸Jeśli jak trawa rozrastają się niegodziwi i rozkwitają wszyscy złoczyńcy[1], to po to, by byli zatraceni na wieki. ⁹A Ty, WIEKUISTY, jesteś wzniosły na wieki. ¹⁰Bo oto Twoi wrogowie, WIEKUISTY, bo oto Twoi wrogowie zginą; wszyscy złoczyńcy[1] będą rozproszeni. ¹¹Ale mój róg wzniosłeś - niby bawoli; namaszczony jestem zieloną oliwą. ¹²Moje oko napawa się moimi prześladowcami; moje ucho usłyszy o złoczyńcach, którzy powstali przeciw mnie. ¹³Sprawiedliwy zakwitnie jak palma, wystrzeli jak cedr Libanu. ¹⁴Ci, zaszczepieni w domu WIEKUISTEGO, zakwitną na dziedzińcach prawdziwego Boga. ¹⁵Nawet w starości pokryją się owocem, będą pełni soków i zieleni. ¹⁶By opowiadać, że WIEKUISTY, ma Opoka, jest sprawiedliwym Bogiem i nie ma w Nim niesprawiedliwości[1].