Nowa Biblia Gdańska
Księga Psalmów 42:11

42:1

Przewodnikowi chóru, dumanie synów Koracha.

42:2

Jak łania tęskni^[1] do źródeł wód, tak do Ciebie tęskni moja dusza, Boże.

Przypisy

[1]

Dosłownie: ciągnie, dąży.

42:3

Moja dusza łaknie Boga, Boga żywego. Kiedy przyjdę i się ukażę przed obliczem Boga?

42:4

Moja łza była mi pokarmem dniem i nocą, gdyż codziennie mi mówią: Gdzie twój Bóg?

42:5

To pamiętam, rozlewając w sobie mą duszę, jak wchodziłem do Przybytku, jak wraz z innymi, przy odgłosie wesela i dziękczynienia, w świątecznym tłumie zdążałem do Domu Boga.

42:6

Czemu jesteś zgnębiona moja duszo i dlaczego we mnie zawodzisz? Miej ufność w Bogu, gdyż jeszcze będę Mu dziękował za zbawienie mojej osoby.

42:7

Panie mój, zgnębiona jest we mnie moja dusza, kiedy Ciebie wspominam na ziemi Jardenu i Hermonu^[1] oraz na górze Micar^[2].

Przypisy

[1]

Najwyższa część Antylibanu w północno - wschodniej części kraju. Hermon nosił rozmaite nazwy, oznaczające zapewne oddzielne szczyty tego pasma gór. Jednym z takich szczytów mogła być góra Micar.
[2]

J.w; inni: wspominam zwaliska poniżonej góry.

42:8

Przepaść przyzywa przepaść przy odgłosie swych wodospadów, Twoje nurty i fale - wszystkie nade mną przeszły.

42:9

Jednak za dnia WIEKUISTY zsyłał Swoją łaskę, zaś w nocy jest przy mnie Jego pieśń, modlitwa do Pana mego życia.

42:10

Wołam do WIEKUISTEGO, mojej Skały: Czemu mnie zapomniałeś? Czemu chodzę w żałobie pod uciskiem wroga?

42:11

Moi ciemięzcy znęcają się nade mną, kalecząc moje kości, gdyż co dzień do mnie mówią: Gdzie twój Bóg?

42:12

Czemu jesteś zgnębiona moja duszo i czemu we mnie zawodzisz? Miej ufność w Bogu, gdyż jeszcze będę Mu dziękował; dziękował mojemu Bogu za zbawienie mojej osoby .