Nawigacja

Nowa Biblia Gdańska
Księga Psalmów 40:3

¹Przewodnikowi chóru. Pieśń Dawida. ²Czekałem i czekałem na WIEKUISTEGO, a ku mnie się skłonił i wysłuchał moje wołanie. ³Wydobył mnie z ogłuszającej[1] otchłani[2], z grząskiego bagna, i postawił moje nogi na skale[3] oraz upewnił moje kroki. ⁴Dał też w moje usta nową pieśń[1], chwałę naszego Boga; ujrzą to tłumy, ulękną się i zaufają WIEKUISTEMU. ⁵Szczęśliwy mąż, który BOGA uczynił swą nadzieją, a nie zwrócił się ku ludziom hardym i zwolennikom kłamstwa. ⁶Wiele dla nas spełniłeś – Ty, WIEKUISTY, Boże mój - Twoich cudów i Twych zamysłów; nikt Ci nie dorówna; są zbyt liczne by je wymienić, wymówić, czy wygłosić. ⁷Ofiar bitych oraz darów nie żądasz, w uszy mi to wpoiłeś, nie wymagasz całopalenia, ani zagrzesznej ofiary. ⁸Zatem powiedziałem: Oto przybyłem, w Zwojach jest o mnie napisane. ⁹Pragnę spełniać Twą wolę, Boże, Twoje Prawo jest w moim wnętrzu. ¹⁰Zapowiadam zbawienie[1] w licznym zborze, oto moich warg nie powściągam, wiesz o tym, WIEKUISTY. ¹¹W moim sercu nie ukrywam Twojej sprawiedliwości, o prawdzie i Twej pomocy opowiadam; przed licznym zborem nie taję łaski oraz Twojej niezawodności. ¹²Ty, WIEKUISTY, nie powstrzymasz mnie od Twej litości; niechaj zawsze mnie strzegą: Twoja wierność[1] i prawda[2]. ¹³Bo opadły mnie klęski bez liczby, moje winy mnie doścignęły i nie mogę ich przejrzeć; są liczniejsze niż włosy mojej głowy, zatem opuszcza mnie moje serce. ¹⁴Racz, BOŻE, mnie ocalić; pospiesz mi, BOŻE, na ratunek. ¹⁵Niech się zawstydzą i razem zarumienią ci, co czyhają na me życie, aby je porwać; niechaj pierzchną i okryją się hańbą ci, co pragną mojego nieszczęścia. ¹⁶Niech osłupieją z hańby ci, którzy na mnie szczują - hej i hej! ¹⁷Niech się ucieszą i uradują w Tobie wszyscy, którzy Cię pożądają; i niechaj stale powtarzają: Wielkim jest Bóg, miłujący Swoje zbawienie. ¹⁸Zaś ja biedny i nędzny, lecz Pan o mnie pomyśli; Ty jesteś mą pomocą i moim Zbawicielem; Panie mój - nie zwlekaj!