Nowa Biblia Gdańska
Księga Psalmów 106:7
106:1

HALLELUJA
[1]! Dziękujcie WIEKUISTEMU, bo jest dobrym
[2], bowiem na wieki Jego łaska.
106:2

Kto wysłowi wszechmoc BOGA, kto wygłosi całą Jego chwałę?
106:3

Szczęśliwi ci, co strzegą Prawa i wykonują sprawiedliwość w każdym czasie.
106:4

Wspomnij mnie, WIEKUISTY, w zmiłowaniu nad Twym narodem; nawiedź mnie Twoim zbawieniem.
106:5

Bym oglądał szczęście Twych wybranych, cieszył się radością Twego ludu; chlubił się wraz z Twoim dziedzictwem.
106:6

Zgrzeszyliśmy, jak i nasi ojcowie, czyniąc nieprawości i niesprawiedliwości.
106:7

Nasi przodkowie w Micraim nie zważali na Twoje cuda, nie pamiętali mnóstwa Twych łask, i byli oporni nad morzem, nad owym morzem Czerwonym.
106:8

Ale pomógł im dla Swojego Imienia, aby objawić Swą potęgę.
106:9

Zatem zgromił morze Czerwone, aż wyschło, i przeprowadził ich przez głębiny jak przez pustynię.
106:10

Tak wyswobodził ich z ręki nieprzyjaciela, wyzwolił ich z ręki wroga,
106:11

A wody pokryły ich ciemięzców; ani jeden z nich nie pozostał.
106:12

I chociaż uwierzyli Jego słowom oraz śpiewali Jego chwałę,
106:13

Szybko zapomnieli o Jego dziełach oraz nie polegali na Jego radach.
106:14

Żądzą pożądali na pustyni i doświadczali Boga na puszczy.
106:15

Więc dał im ich żądanie, ale zesłał posuchę na ich życie.
106:16

Gdy w obozie byli zawistni względem Mojżesza oraz Ahrona – świętego BOGA,
106:17

Rozwarła się ziemia i pochłonęła Datana oraz pokryła rzeszę Abirama.
106:18

Powstał też ogień w ich gromadzie, a płomień spalił złoczyńców.
106:19

Potem zrobili cielca przy Chorebie i kłaniali się odlewowi.
106:20

Zamienili podmiot swej czci na wyobrażenie byka, co je trawę.
106:21

Zapomnieli swojego wybawcę – Boga, który w Micraim wypełnił wielkie dzieła;
106:22

Cuda na ziemi Chama, wspaniałe rzeczy nad morzem Czerwonym.
106:23

Więc powiedział, że ich wygubi; lecz Mojżesz – Jego wybraniec, stanął przed Nim przy wyłomie, aby odwrócić Jego gniew, by nie tępił.
106:24

Wzgardzili także rozkoszną ziemią i nie wierzyli Jego Słowu.
106:25

Szemrali w swoich namiotach, a nie słuchali głosu BOGA.
106:26

Więc podniósł na nich Swoją rękę, by ich wytracić na pustyni,
106:27

Rzucić ich ród między pogan oraz rozproszyć ich po ziemiach.
106:28

Przywiązali się też do Baala Peora
[1], i jedli ofiary umarłych.
106:29

Rozjątrzyli Boga swoimi postępkami, i zaczął się między nimi mór
[1].
106:30

Lecz powstał Pinchas i załagodził, zatem mór został ukrócony.
106:31

I poczytano mu to ku sprawiedliwości, od wieku do wieku, na zawsze.
106:32

Potem znowu Go pobudzili do gniewu u wód Szemrania, więc i Mojżesz ucierpiał z ich przyczyny.
106:33

Gdyż rozjątrzyli Jego Ducha, niebacznie mówiąc swoimi ustami.
106:34

Nie wytępili także ludów, o których im WIEKUISTY powiedział.
106:35

Lecz pomieszali się z poganami oraz nauczyli się ich spraw.
106:36

Służyli też ich bałwanom, które ich usidliły.
106:37

Swoich synów i swoje córki ofiarowali złym duchom
[1].
106:38

I przelewali niewinną krew, krew swoich synów i córek; których zarzynali na ofiarę ciemnym bóstwom Kanaanu; zatem ziemia była skalana krwią.
106:39

Zanieczyszczali się swoimi sprawami, cudzołożyli swoim postępowaniem.
106:40

Więc rozpalił się gniew BOGA przeciwko Jego ludowi i obrzydził sobie Swe dziedzictwo.
106:41

Wydał ich w ręce pogan, więc ich wrogowie panowali nad nimi.
106:42

Zgnębili ich nieprzyjaciele, zatem ulegli pod ich ręką.
106:43

Wielokroć ich ratował, ale oni pozostawali krnąbrnymi w swych umysłach i marnieli
[1] przez swoje nieprawości.
106:44

Więc kiedy usłyszał ich wołanie, spojrzał na ich niedolę.
106:45

I pamiętał Swoje przymierze z nimi, i pożałował w Swojej wielkiej litości.
106:46

Zatem zjednał im miłosierdzie u wszystkich ich panów.
106:47

Wspomóż nas, o WIEKUISTY, nasz Boże oraz zgromadź nas spośród ludów, abyśmy wysławiali Twoje święte Imię i chlubili się w Twojej chwale.
106:48

Wielbiony WIEKUISTY, Bóg Israela, od wieku aż do wieczności; a cały naród niech powie: Amen. HALLELUJA!