Nawigacja

Nowa Biblia Gdańska
Księga Psalmów 104:28

¹Uwielbiaj WIEKUISTEGO moja duszo! WIEKUISTY, mój Boże, Ty jesteś bardzo wielki, przyodziałeś się majestatem i wspaniałością. ²Odziewasz się światłem - jak szatą, rozpościerasz niebiosa jak zasłonę. ³Twoje górne sklepienia pokrywasz wodami, Twym wozem czynisz obłoki i unosisz się na skrzydłach wiatru. ⁴Wichry[1] czynisz Twoimi posłańcami, a Twoimi sługami gorejące płomienie. ⁵Utwierdziłeś ziemię na jej podstawach - nie zachwieje się na wieki wieków. ⁶Otchłań zakryła się jak szatą, wody stanęły nad górami. ⁷Na Twoją groźbę uciekły i na Twój piorunujący głos pomknęły. ⁸Wzniosły się ponad góry, a doliny zstąpiły do miejsca, które im ustanowiłeś. ⁹Ty wytyczyłeś granicę, by jej nie przekroczyły; by nie wróciły, aby pokryć ziemię. ¹⁰Ty rozprowadzasz źródła po dolinach[1], więc się toczą między górami. ¹¹Dają napój wszystkim dzikim zwierzętom, z nich leśne osły gaszą swe pragnienie. ¹²Ponad nimi mieszka ptactwo nieba i z gałęzi wydaje głos. ¹³Z Twoich sklepień zraszasz góry a ziemia nasyca się owocem Twoich dzieł. ¹⁴Wyprowadzasz trawę dla bydła i rośliny na użytek człowieka, aby z ziemi wydobył chleb. ¹⁵I by wino rozweselało serca ludzi, ich oblicze jaśniało od oliwy[1], a chleb posilał wnętrze człowieka. ¹⁶Napojone są drzewa WIEKUISTEGO, cedry Libanu, które zasadził. ¹⁷Na nich gnieżdżą się ptaki; bocian, którego domem są cyprysy. ¹⁸Wysokie góry dla kozic, skały - schronienia dla królików. ¹⁹Ustanowił księżyc na pewne czasy, a słońcu wyznaczył jego zachód[1]. ²⁰Ty sprawiasz ciemność i nastaje noc, w niej poruszają się wszelkie dzikie zwierzęta lasu. ²¹Lwięta ryczą o żer, od Boga żądając swojego pożywienia. ²²Kiedy zajaśnieje słońce - ustępują i zalegają w swoich kniejach. ²³A człowiek wychodzi do swej pracy, do swojej roboty do wieczora. ²⁴Jak liczne są Twoje dzieła, WIEKUISTY, wszystkie urządziłeś w mądrości, ziemia jest pełną Twych własności. ²⁵To wielkie morze, rozległe na wszystkie strony; gdzie są płazy bez liczby, zwierzęta duże i małe. ²⁶Tam krążą okręty oraz potwór, którego Ty stworzyłeś, aby się w nim rozkoszował. ²⁷Wszystko to spogląda ku Tobie, byś im na czas udzielił strawy. ²⁸Gdy im dajesz - zbierają; otwierasz Twoją dłoń - a nasycają się dostatkiem. ²⁹Ukrywasz Twoje oblicze - a ogarnia je trwoga; odbierasz im ducha - umierają oraz wracają do swego prochu. ³⁰Wioniesz Twym tchnieniem[1] i się odradzają, odnawiasz oblicze ziemi. ³¹[1] Niech WIEKUISTEMU będzie chwała na wieki, niech BÓG raduje się Swoimi stworzeniami. ³²Kiedy spojrzy na ziemię - ona zadrży; dotknie się gór - a zadymią. ³³Póki życia będą śpiewał WIEKUISTEMU oraz wysławiał Boga dopóki istnieję. ³⁴Oby Mu miłą była moja mowa, a ja będę się cieszył przy WIEKUISTYM. ³⁵Oby grzesznicy zniknęli z ziemi i niegodziwych już nie było. Wielbij moja duszo WIEKUISTEGO. Halleluja!