Nowa Biblia GdańskaKsięga Ijoba 33:13 ...
33:1
Słuchaj więc Ijobie mojej mowy, nastaw ucho na wszystkie moje słowa.
33:2
Gdy oto raz otworzyłem moje usta – mój język sam już mówi na moim podniebieniu.
33:3
Szczerość mojego serca odbije się w moich słowach, a me usta wynurzą jasną prawdę.
33:4
Duch Boga mnie stworzył, ożywiło mnie tchnienie Wszechmocnego.
33:5
Jeśli zdołasz – chciej mi zaprzeczyć; szykuj się przede mną i broń.
33:6
Oto jestem jak ty wobec Boga, i ja jestem skrojony z gliny.
33:7
Zatem nie powinna cię trwożyć jakaś obawa przede mną, a me brzemię zbytnio cię nie przytłoczy.
33:8
Ale wypowiedziałeś się w moje uszy i jeszcze słyszę brzmienie twych słów.
33:9
Powiedziałeś: Ja jestem czysty, wolny od występku, nieskazitelny i nie ma we mnie winy.
33:10
Zaprawdę, Bóg wynajduje przeciw mnie szykany i uważa mnie za Swojego wroga.
33:11
Kładzie w okowy moje nogi oraz śledzi wszystkie moje ścieżki.
33:12
Oświadczam ci, że w tym nie jesteś sprawiedliwy
[1] ; Bóg zawsze jest wyższy niż człowiek.
33:13
Czemu zatem prowadziłeś z Nim spór? Przecież On wszystkich spraw nie objawia.
33:14
Jednak Bóg przemawia, raz i drugi; tylko na to się nie zwraca uwagi.
33:15
We śnie, w widzeniu nocnym, kiedy twardy sen ludzi opada i drzemią na swoim łożu,
33:16
Wtedy otwiera ludziom uszy, kładąc pieczęć na danej im przestrodze.
33:17
Aby odwieść człowieka od złego czynu i uchronić męża od pychy.
33:18
Tak, ochrania jego duszę od zniszczenia, by pod oręż nie poszło jego życie.
33:19
Bywa też na swym łożu karmiony cierpieniem, a w jego członkach jest uporczywa walka.
33:20
Chleb staje się zmierzłym w jego życiu i ulubiona strawa jego osoby.
33:21
Zanika jego ciało, tracąc wygląd i przedtem niewidoczne, gołe wysadzają się jego kości.
33:22
Tak do grobu zbliża się jego osoba, a jego życie do śmiercionośnych potęg.
33:23
Jeśli jest więc, dla niego posłaniec, orędownik, jeden z oddziału pod komendą jednego wodza, co objawi człowiekowi jego powinność;
33:24
Jeśli Bóg się nad nim zmiłuje oraz powie: Otrzymałem okup; wybawiam, aby nie zstąpił do grobu –
33:25
Wtedy jego cielesna natura odświeża się szybciej niż za młodu i znowu wraca do swej młodzieńczej siły.
33:26
Kiedy się modli do Boga, przyjmuje go łaskawie, i w triumfie pozwala mu oglądać Swoje oblicze. Tak wynagradza On człowiekowi jego sprawiedliwość.
33:27
A człowiek wyśpiewuje to przed ludźmi i powiada: Zgrzeszyłem, a co jest proste – skrzywiłem, ale mi tego nie policzono.
33:28
Wyzwolił moją duszę i nie uległa ruinie; moje życie może oglądać światło.
33:29
To wszystko Bóg spełnia z człowiekiem – dwukrotnie i trzykrotnie,
33:30
Aby jego osobę wyprowadzić z grobu i by był oświetlony światłem życia.
33:31
Rozważ to Ijobie i mnie posłuchaj; zamilknij i daj mi mówić.
33:32
Jeśli masz słowo – zechciej mi zaprzeczyć; zatem mów, bo byłbym rad przyznać ci słuszność.
33:33
A jeśli nie – zechciej ty mnie wysłuchać, zamilknij, a cię nauczę mądrości.