1Uważaj, to wszystko widziało moje oko, słyszało moje ucho i zrozumiało. 2Co wam wiadomo – wiem i ja; nie jestem od was gorszy. 3Jednak chciałbym przemówić do Wszechmocnego oraz pragnę rozsądzić się z Bogiem. 4Bo, zaprawdę, wy jesteście jedynie zalepiaczami fałszu; razem marnymi pocieszycielami. 5O, gdybyście raczej milczeli, to mogłoby to wam uchodzić za mądrość. 6Posłuchajcie więc, mojej przygany oraz zwróćcie uwagę na zarzuty moich ust. 7Czy broniąc Boga chcecie pleść[1] i z uwagi na Niego prawić mamidła? 8Czy też chcecie uwzględnić Jego oblicze i toczyć spór o Boga? 9Czy byłoby to dobrze, gdyby was zbadał; czy też chcecie Go zwodzić, jak się zwodzi człowieka? 10Zaiste, że was skarci; On was skarci, jeśli skrycie uwzględniacie[1] Jego oblicze. 11Czyż nie zatrwoży was Jego majestat i lęk przed Nim na was nie spadnie? 12Wasze pamiątki to przypowieści kreślone na popiele; wasze szańce są szańcami z błota. 13Zostawcie mnie, abym mógł mówić i niech przyjdzie na mnie, co chce. 14Cokolwiek się stanie, wezmę swe ciało w zęby, a mą duszę złożę w moje pięści. 15Przecież i tak mnie uśmierci; już nie mam nadziei. Ale przed Jego obliczem chcę obronić moje postępowanie. 16On sam jest dla mnie ratunkiem[1] , a obłudnik nie może przed Nim stanąć. 17Zatem posłuchajcie uważnie mojego wyznania i niech moje wyjaśnienie dojdzie do waszych uszu. 18Oto ułożyłem już moją sprawę; wiem, że zachowam słuszność. 19Kto jest tym, co mógłby się ze mną spierać? Wtedy zamilknę i skonam. 20Tylko nie czyń mi tych dwóch rzeczy, a nie będę się skrywał przed Twym obliczem. 21Usuń ode mnie Twoją rękę, a Twa groza niech mnie nie trwoży. 22Wtedy zawołaj – a odpowiem, albo ja będę mówił – a Ty mi odpowiadaj. 23Ile jest moich win i grzechów? Wskaż mi moje występki i zbrodnie! 24Czemu zakrywasz Twoje oblicze i uważasz mnie za Swojego wroga? 25Czyżbyś straszył liść na wietrze i ścigał suche źdźbło? 26Gdyż piszesz na mnie gorzki wyrok i dajesz mi w dziedzictwie winy mojej młodości. 27Bo moje nogi kładziesz w pęta i śledzisz wszystkie me ścieżki, na terenie wyrzeźbiając ślady mych stóp. 28A człowiek się rozpada jakby toczony próchnem i jak szata, którą zżarł mól.
Wyszukiwanie

Porównaj werset ...
Schowek
Kopiuj werset
Zaznacz / Odznacz
Zaznacz wszystkie
Odznacz wszystkie
Link do wersetu
Wczytywanie listy ksiąg ...







Czy napewno chcesz wykonać tę operację ?