1WIEKUISTY oświadczył też Mojżeszowi, mówiąc: 2Poświęć Mi wszystko, co pierworodne, co otwiera wszelkie łono u synów Israela; tak z ludzi, jak i z bydła. Ono jest Moje. 3A Mojżesz powiedział do ludu: Pamiętajcie ten dzień, w którym wyszliście z Micraim, z domu niewoli. Bo WIEKUISTY wyprowadził nas stąd przemożną ręką; zatem kwaszone nie może być spożyte. 4Wychodzicie dzisiaj, w miesiącu Kłosów. 5I będzie tak, że gdy WIEKUISTY zaprowadzi cię do ziemi Kanaanejczyka, Chittejczyka, Emorejczyka, Chiwity i Jebusyty - względem której zaprzysiągł twoim przodkom, że ci ją da, do ziemi opływającej mlekiem i miodem - wtedy, w tym miesiącu, odprawicie tą służbę. 6Przez siedem dni będziesz jadał przaśniki, a dnia siódmego będzie uroczystość dla WIEKUISTEGO. 7Przaśniki mają być spożywane przez siedem dni, więc nie ukaże się u ciebie nic kwaszonego; nie ukaże się u ciebie kwas, w całym twoim obrębie. 8Także owego dnia opowiesz twojemu synowi, mówiąc: To z powodu tego, co mi uczynił WIEKUISTY, gdy wychodziłem z Micraim. 9Niech ci to będzie znakiem na twojej ręce i pamiątką między twoimi oczami - aby nauka[1] WIEKUISTEGO była w twych ustach; gdyż to WIEKUISTY wyprowadził cię przemożną ręką z ziemi Micraim. 10Będziesz przestrzegał tej ustawy w jej oznaczonym czasie, od roku - do roku. 11Zaś kiedy WIEKUISTY zaprowadzi cię do ziemi Kanaanejczyka, jak zaprzysiągł tobie i twoim ojcom, i ci ją odda, 12Wtedy odłączysz dla WIEKUISTEGO wszystko, co otwiera łono; z każdego pierworodnego płodu bydła, który będzie u ciebie, samce przeznaczysz dla WIEKUISTEGO. 13Zaś każde pierworodne z osła wykupisz jagnięciem; a jeśli nie wykupisz, wtedy złamiesz mu kark[1] . Wykupisz też każdego pierworodnego człowieka, z twoich synów. 14I będzie, że gdy w przyszłości zapyta cię twój syn, mówiąc: Co to? Wtedy mu powiesz: WIEKUISTY wyprowadził nas przemożną ręką z ziemi Micraim, z domu niewolników. 15Bowiem się stało, że gdy faraon się opierał, by nas uwolnić - WIEKUISTY zabił wszystko pierworodne w ziemi Micraim, od pierworodnego z ludzi, aż do pierworodnego z bydła; dlatego ja ofiarowuję WIEKUISTEMU wszystkie otwierające łono samce, oraz wykupuję[1] każdego pierworodnego z moich synów. 16Niech to będzie znakiem na twojej ręce oraz nawiązką między twoimi oczami[1] ; ponieważ WIEKUISTY wyprowadził nas przemożną ręką z Micraim. 17A gdy faraon uwolnił lud, wydarzyło się, że Bóg nie poprowadził ich drogą ziemi Pelisztinów, choć była bliższa. Gdyż Bóg mówił: Aby lud przypadkiem nie żałował, kiedy zobaczy wojnę, i nie powrócił do Micraim. 18Ale Bóg obwodził[1] lud drogą pustyni, ku morzu Sitowia. A synowie Israela wyszli uzbrojeni[2] z ziemi Micraim. 19Mojżesz zabrał także ze sobą kości Josefa, gdyż przysięgą zaklinał synów Israela, mówiąc: Wspomnieć, wspomni was Bóg, a wtedy wyniesiecie stąd ze sobą moje kości. 20Więc wyruszyli z Sukoth i rozłożyli się obozem na skraju pustyni, w Etham[1] . 21A WIEKUISTY szedł przed nimi, dniem - w słupie obłoku, aby prowadzić ich drogą; a nocą - w słupie ognistym, by im przyświecać; tak, żeby szli we dnie i w nocy. 22Słup obłoku nie ustępował od ludu we dnie, ani też słup ognisty w nocy.
Wyszukiwanie

Porównaj werset ...
Schowek
Kopiuj werset
Zaznacz / Odznacz
Zaznacz wszystkie
Odznacz wszystkie
Link do wersetu
Wczytywanie listy ksiąg ...







Czy napewno chcesz wykonać tę operację ?