Nowa Biblia Gdańska
Księga: I Księga Mojżesza 8:6
Ale Bóg wspomniał[1] na Noacha, na wszystkie zwierzęta oraz na całe bydło, które było z nim w arce; zatem Bóg poprowadził wiatr po ziemi i wody się uciszyły.
Przypisy
- [1]Chodzi o troskliwą pamięć.
Wody zaczęły ustępować z ponad ziemi, wciąż się cofając; i po upływie stu pięćdziesięciu dni wody opadły.
A siódmego miesiąca, siedemnastego dnia tego miesiąca, arka osiadła na górach Ararat[1].
Przypisy
- [1]Najprawdopodobniej Agri Dagh w Kurdystanie, na górze zwanej przez Persów Kuhi Nuch, czyli górą Noacha (12 mil od Erewania).
Zaś wody wciąż opadały, aż do dziesiątego miesiąca. Dziesiątego miesiąca, pierwszego dnia tego miesiąca, ukazały się wierzchołki gór.
I stało się, że po upływie czterdziestu dni Noach otworzył okno[1] arki, które wcześniej uczynił.
Przypisy
- [1]Dokładniej: zakratowany luk.
Wypuścił także kruka[1], a ten wciąż latał tam i z powrotem, dopóki nie oschły wody na ziemi.
Przypisy
- [1]Także: wronę.
Lecz gołębica nie znalazła przystanku dla swej nogi i wróciła do niego, do arki, bo woda była jeszcze na powierzchni całej ziemi. Zatem wyciągnął swoją rękę i ją wziął, i wpuścił ją do siebie, do arki.
Zaś gołębica wróciła do niego pod wieczór; i oto zerwany liść oliwnika[1] w jej dzióbku; więc Noach poznał, że zmniejszyły się wody na ziemi.
Przypisy
- [1]Drzewa oliwnego.
Zatem przeczekał jeszcze siedem dalszych dni oraz wypuścił gołębicę; ale więcej do niego nie wróciła.
I stało się, że sześćsetnego pierwszego roku[1], w pierwszym miesiącu, pierwszego dnia tego miesiąca wyschły wody na ziemi. Zaś Noach zdjął dach arki i spojrzał, a oto wyschła powierzchnia ziemi.
Przypisy
- [1]życia Noacha.
Wyprowadź ze sobą wszystkie zwierzęta, które są z tobą, ze wszelkiej cielesnej natury - z ptactwa, z bydła i z wszelkiego robactwa pełzającego po ziemi - aby się roiły na ziemi, rozprzestrzeniały oraz rozmnażały na ziemi.
Wyszły z arki wszystkie zwierzęta, wszelkie robactwo i wszelkie ptactwo; wszystko, co pełza po ziemi według swoich rodzajów.
A Noach zbudował WIEKUISTEMU ofiarnicę[1]; wziął z każdego czystego bydła i na tej ofiarnicy złożył całopalenia.
Przypisy
- [1]Także: ołtarz.
Zaś WIEKUISTY przyjął z zadowoleniem[1] wdzięczny zapach. WIEKUISTY powiedział też w Swoim sercu: Nie będę więcej przeklinał ziemi z powodu człowieka, bo zamysł ludzkiego serca jest zły od jego młodości; nie będę więcej zatracał wszelkiego życia, tak, jak to uczyniłem.
Przypisy
- [1]Także: uspokojeniem.
Lecz dopóki trwać będzie ziemia - nie ustaną siew i żniwo, mróz i upał, lato i zima, dzień i noc.
Wyszukiwanie

Porównaj werset ...
Schowek
Kopiuj werset
Zaznacz / Odznacz
Zaznacz wszystkie
Odznacz wszystkie
Link do wersetu
Wczytywanie listy ksiąg ...







Czy napewno chcesz wykonać tę operację ?