Wyszukiwanie
1Wyrozumienia Asafowi. Słuchajcie, ludu mój, zakonu mego, nakłońcie ucha swego ku słowom ust moich. 2Otworzę w podobieństwach usta moje, będę powiadał gadki od początku. 3Jako wielkieśmy rzeczy słyszeli i poznali, i ojcowie naszy powiadali nam. 4Nie zataiły się przed syny ich, w drugim narodzie. Powiadając chwały PANSKIE i mocy jego, i cuda jego, które czynił. 5I wzbudził świadectwo w Jakobie a zakon położył w Izraelu. 6Jako wielkie rzeczy rozkazał ojcom naszym, aby je oznajmili synom swoim, aby wiedział rodzaj drugi, synowie, którzy się narodzą i powstaną, i będą je powiadać synom swoim: 7Żeby pokładali w Bogu nadzieję swoją, a nie zapominali spraw Bożych i pytali się o mandaciech jego. 8Aby nie byli jako ojcowie ich: naród zły i drażniący. Naród, który nie prostował serca swego i nie był wiernym Bogu duch jego. 9Synowie Efrem naciągający i spuszczający łuk, podali tył w dzień wojny. 10Nie strzegli testamentu Bożego i nie chcieli chodzić w zakonie jego. 11I zapamiętali dobrodziejstw jego i cudów jego, które im ukazał. 12Przed ojcy ich czynił dziwy w ziemi Egipskiej, na polu Tanejskim. 13Rozerwał morze i przeprowadził je, i zastawił wody jako w skórzanym worze. 14I prowadził je w obłoku we dnie, a przez całą noc w rozświeceniu ognia. 15Rozszczepił skałę na puszczy i napoił je, jako w wielkiej głębokości. 16I wywiódł wodę z opoki, i prowadził wody jako z rzeki. 17A przydali jeszcze grzeszyć przeciw jemu, wzruszyli ku gniewu Nawyższego na miejscu bezwodnym. 18I kusili Boga w sercach swoich, prosząc pokarmu duszam swoim. 19I mówili źle o Bogu, rzekli: Izali Bóg może stół zgotować na puszczy? 20Bo uderzył w skałę i wypłynęły wody, i strumienie wezbrały. Izali i chleb będzie mógł dać, abo nagotować stół ludowi swemu? 21Przetoż usłyszał PAN i odłożył, i ogień zapalił się przeciw Jakobowi, i gniew powstał przeciw Izraelowi, 22bo nie wierzyli w Boga ani mieli nadzieje w zbawieniu jego. 23I rozkazał obłokom z wierzchu, i otworzył furty niebieskie. 24I dżdżył im mannę ku jedzeniu, i dał im chleb niebieski. 25Chleba anielskiego pożywał człowiek: posłał im pokarmów dostatkiem. 26Przeniósł wiatr południowy z nieba i przywiódł mocą swą wiatr z zachodu. 27I spuścił na nie mięso jako proch, a jako piasek morski ptastwo skrzydlaste. 28I upadło w pośrzód ich obozu, około ich namiotów. 29I jedli, i najedli się barzo, i uczynił dosyć ich chciwości, 30nie byli omyleni w żądzy swojej. Jeszcze pokarmy ich były w gębiech ich, 31a gniew Boży zstąpił na nie. I pobił tłuszcze ich, a wybór Izraelczyków spętał. 32W tym wszytkim jeszcze grzeszyli i nie wierzyli cudom jego. 33I ustały w marności dni ich, i lata ich z prędkością. 34Gdy je zabijał, szukali go i wracali się, i raniuczko chodzili do niego. 35I wspomnieli, że Bóg jest ich pomocnikiem, a Bóg wysoki jest ich odkupicielem. 36I miłowali go usty swemi, a językiem swym kłamali mu. 37A serce ich nie było proste ku niemu ani byli wiernymi w testamencie jego. 38A on jest miłosierny i miłościw będzie grzechom ich, i nie zatraci ich. I wiele czynił, aby odwracał gniew swój i nie zapalił wszytkiego gniewu swego. 39I pamiętał, że byli ciałem: wiatr idący, a nie wracający się. 40Jako często drażnili go na puszczy, do gniewu pobudzali go na miejscach bezwodnych! 41I wrócili się, i kusili Boga, i draźnili świętego Izraelskiego. 42Nie pamiętali na rękę jego, w dzień, w który je odkupił z ręki trapiącego: 43jako pokazował w Egipcie znaki swoje i cuda swe na polu Tanejskim. 44I przemienił w krew rzeki ich, i deszcze ich, aby nie pili. 45Puścił na nie rozmaitą muchę i kąsała je, i żabę, i wygubiła je. 46I dał ich owoce chrząszczom, i robotę ich szarańczej. 47I poraził gradem winnice ich, a morwy ich mrozem. 48I podał gradowi bydło ich, a majętności ich ogniowi. 49Puścił na nie gniew zapalczywości swojej: popędliwość i rozgniewanie, i utrapienie, przepuszczenia przez anjoły złe. 50Uczynił drogę szcieżce gniewu swego, nie wypuścił dusz ich od śmierci i bydło ich w śmierci zawarł. 51I pobił wszytkie pierworodne w ziemi Egipskiej, pierwiastki wszytkich prac ich w przybytkach Cham. 52I odjął lud swój jako owce, i prowadził je jako stado na puszczy. 53I prowadził je w nadziei, i nie bali się, a nieprzyjacioły ich okryło morze. 54I przywiódł je na górę poświęcenia swego, górę, której dostała prawica jego. 55I wyrzucił przed nimi pogany, i losem rozdzielił im ziemię sznurem pomiaru. I dał mieszkania w przybytkach ich pokoleniam Izraelskim. 56I kusili, i obrazili Boga wysokiego i nie strzegli świadectw jego. 57I odwrócili się, a nie zachowali umowy jako i ojcowie ich, wywrócili się jako łuk opaczny. 58Ku gniewu go wzruszyli na swych pagórkach, a rycinami swemi pobudzili go ku zapalczywości. 59Usłyszał Bóg i wzgardził, i wniwecz obrócił barzo lud Izraelski. 60I odrzucił przybytek Silo, przybytek swój, kędy mieszkał między ludźmi. 61I podał moc ich w niewolą i piękność ich w ręce nieprzyjacielskie. 62I dał pod miecz lud swój, i wzgardził dziedzictwo swoje. 63Młodzieńce ich ogień pożarł, a panien ich nie płakano. 64Kapłani ich od miecza polegli, a wdowy ich nie chodziły w żałobie. 65I ocucił się Pan jako ze snu: jako mocarz upiwszy się winem. 66I zaraził nieprzyjacioły swe na pośladkach, dał im hańbę wieczną. 67I odrzucił namiot Jozefów, i nie obrał pokolenia Efraim: 68ale obrał pokolenie Judy, górę Syjon, którą umiłował. 69I zbudował jako jednorożców świątnicę swoję na ziemi, którą ugruntował na wieki. 70I obrał Dawida, sługę swego, i wziął go od trzód owiec, od kotnych owiec wziął go, 71aby pasł Jakoba, sługę jego, i Izraela, dziedzictwo jego. 72I pasł je w niewinności serca swego, a w roztropności rąk swoich prowadził je.
Porównaj werset ...
Schowek
Kopiuj werset
Zaznacz / Odznacz
Zaznacz wszystkie
Odznacz wszystkie
Link do wersetuNawigacja
Wczytywanie listy ksiąg ...Nie bój się! - Werset na dziś
Wersety o pokoju na 365 dni w roku!
I rzekł Pan do Jozuego: Nie bój się ich, bo jutro o tej porze sprawię, że wszyscy padną trupem przed Izraelem. Konie ich okulawisz, a wozy ich spalisz w ogniu.
Joz 11:6
Joz 11:6
W Chrystusie
Bo w Chrystusie Jezusie ani obrzezanie, ani nieobrzezanie nic nie znaczy, lecz wiara, która jest czynna w miłości.
Gal 5:6
Gal 5:6
Kim jesteś i co masz w Chrystusie.
Czy wiesz że?
Obietnice Boże
Z nim jest ramię cielesne, z nami jest Pan, nasz Bóg; On nam pomoże i stoczy za nas boje. Na te słowa Hiskiasza, króla judzkiego, lud nabrał otuchy.
II Kron 32:8
II Kron 32:8
"Uczyłem mój lud, że może mieć, to co mówi, lecz oni ciągle mówią, to co mają."
Szukaj w dialogach Beta
Pozostaw to pole puste aby wyświetlić wszystkie wypowiedzi tej lub do tej osoby.
Czy napewno chcesz wykonać tę operację ?