1Na koniec: Psalm samemu Dawidowi. 2Błogosławiony, który ma baczenie na potrzebnego i na ubogiego: w dzień zły wybawi go PAN. 3PAN niechaj go zachowa i ożywi go, i niech go uczyni błogosławionym na ziemi, i niechaj go nie wydaje duszy nieprzyjaciół jego. 4PAN go niech wspomoże na łożu niemocy jego, wszytkę pościel jego sprzewracałeś w chorobie jego. 5Jam rzekł: PANIE, smiłuj się nade mną, uzdrów duszę moję, bom grzeszył tobie. 6Nieprzyjaciele moi mówili mi źle: Kiedyż umrze a zginie imię jego? 7A jeśli wchodził, aby ujźrzał, marności mówił, serce jego zgromadziło nieprawość sobie, wychodził precz i mówił pospołu. 8Przeciwko mnie szeptali wszyscy nieprzyjaciele moi, przeciwko mnie myślili mi źle. 9Słowo niesprawiedliwe postanowili przeciwko mnie: Zali który śpi, więcej nie powstanie? 10Abowiem człowiek pokoju mego, któremum ufał, który jadał chleb mój, wielkie uczynił nade mną podeszcie. 11Ale ty, PANIE, smiłuj się nade mną i wzbudź mię, a oddam im. 12W tymem poznał, iżeś mię chciał, że się nie będzie weselił nieprzyjaciel mój nade mną. 13A mnieś dla niewinności przyjął i utwierdziłeś mię przed oblicznością twoją na wieki.
Wyszukiwanie

Porównaj werset ...
Schowek
Kopiuj werset
Zaznacz / Odznacz
Zaznacz wszystkie
Odznacz wszystkie
Link do wersetu
Wczytywanie listy ksiąg ...







Czy napewno chcesz wykonać tę operację ?