Nawigacja

Biblia Jakuba Wujka
Księga Psalmów 31:21

¹Na koniec: Psalm Dawidowi, na zachwycenie. ²W tobiem, PANIE, nadzieję miał: niech nie będę zawstydzon na wieki, w sprawiedliwości twojej wybaw mię. ³Nakłoń ku mnie ucha twego, pośpiesz się, abyś mię wyrwał. Bądź mi Bogiem obrońcą i domem ucieczki, abyś mię zbawił. ⁴Albowiem moc moja i ucieczka moja jesteś ty, a dla imienia twego poprowadzisz mię i wychowasz mię. ⁵Wywiedziesz mię z sidła tego, które mi zakryli: boś ty jest obrońca mój. ⁶W ręce twe polecam ducha mego, odkupiłeś mię, PANIE, Boże prawdy. ⁷Miałeś w nienawiści przestrzegające marności nadaremno. A jam w PANU nadzieję miał, ⁸będę się weselił i radował w miłosierdziu twoim. Abowiemeś wejźrzał na uniżenie moje, wybawiłeś z potrzeb duszę moję. ⁹Aniś mię zamknął w rękach nieprzyjacielskich, postawiłeś na miejscu przestronym nogi moje. ¹⁰Smiłuj się nade mną, PANIE, bom jest utrapiony, zatrwożyło się w gniewie oko moje, dusza moja i wnętrze moje. ¹¹Abowiem ustał w boleści żywot mój i lata moje we wzdychaniu. Zemdlała w ubóstwie siła moja i kości moje strwożone są. ¹²Nad wszytkie nieprzyjacioły moje zstałem się pośmiewiskiem i sąsiadom moim barzo, i strachem znajomym moim. Którzy mię widzieli, precz ode mnie uciekli: ¹³jestem zapomniony z serca jako umarły, zstałem się jako naczynie stracone. ¹⁴Bom słyszał łajanie mnogich mieszkających w okolicy. W tym, gdy się schodzili społem przeciwko mnie, odjąć duszę moję namawiali się. ¹⁵A jam w tobie nadzieję miał, PANIE; rzekłem: Tyś jest Bogiem moim, ¹⁶w ręku twoich losy moje. Wyrwi mię z ręki nieprzyjaciół moich i od przeszladujących mię. ¹⁷Oświeć twarz twoję nad sługą twoim, zbaw mię w miłosierdziu twoim. ¹⁸PANIE, niech nie będę zawstydzon, abowiem wzywałem cię. Niech się zawstydzą niezbożnicy i niech będą prowadzeni do piekła. ¹⁹Niech zaniemieją usta zdradliwe, które mówią nieprawość przeciw sprawiedliwemu w pysze i w powieraniu. ²⁰Jakoż wielkie mnóstwo słodkości twej, Panie, którąś zakrył bojącym się ciebie. Sprawiłeś tym, którzy nadzieję mają w tobie, przed oblicznością synów ludzkich. ²¹Zakryjesz je w zakryciu oblicza twego od zamieszania ludzkiego. Zasłonisz je w namiecie twoim od przeciwieństwa języków. ²²Błogosławiony PAN, że dziwnie okazał miłosierdzie swe nade mną w mieście obronnym. ²³A jam mówił w zdumieniu umysłu mego: Jestem odrzucon od obliczności oczu twoich. Przetoś wysłuchał głos modlitwy mojej, gdym wołał do ciebie. ²⁴Miłujcie PANA, wszyscy święci jego, abowiem PAN będzie szukał prawdy, i odda obficie czyniącym pychę.