1I mówił PAN do Mojżesza i Aarona, rzekąc: 2Ta jest ustawa ofiary, którą PAN ustawił. Przykaż synom Izraelowym, aby przywiedli do ciebie krowę czerwoną lat zupełnych, w której by nie było żadnej zmazy aniby nosiła jarzma, 3i oddacie ją Eleazarowi kapłanowi. Który wywiódszy ją za obóz, ofiaruje przed oczyma wszytkich 4i omoczywszy palec we krwi jej pokropi siedmkroć przeciw drzwiam przybytkowym 5i spali ją przed oczyma wszytkich, tak skórę i mięso jej, jako krew i gnój w. ogień wrzuciwszy. 6Drewno też cedrowe i hizop, i karmazyn dwakroć farbowany kapłan wrzuci w płomień, który krowę żrze. 7A natenczas dopiero, omywszy szaty i ciało swoje, wnidzie do obozu i zmazany będzie aż do wieczora. 8Ale i on, który ją spali, omyje szaty swe i ciało i nieczysty będzie aż do wieczora. 9A mąż czysty zbierze popiół krowy i wysypie ji za obozem na miejscu przeczystym, aby był zgromadzeniu synów Izraelowych na straż i na wodę pokrapiania: bo krowa za grzech jest spalona. 10A wypłukawszy, który nosił popiół krowy, szaty swoje, nieczystym będzie aż do wieczora. Będą to mieć synowie Izraelowi i przychodniowie mieszkający między nimi rzecz świętą prawem wiecznym. 11Kto by się dotknął trupa człowieczego a dlatego byłby nieczysty przez siedm dni, 12będzie pokropion tą wodą trzeciego dnia i siódmego, i tak oczyścion będzie. Jeśli trzeciego dnia nie będzie pokropion, siódmego nie będzie mógł być oczyściony. 13Każdy, kto by się dotknął dusze ludzkiej martwizny, a nie byłby pokropiony tym zmieszaniem, splugawi przybytek PANSKI i zginie z Izraela, iż wodą oczyścienia nie jest pokropiony: nieczysty będzie i zostanie na nim plugastwo jego. 14Ten jest zakon o człowieku, który umiera w namiecie: Wszyscy, którzy wchodzą do namiotu jego i wszystko naczynie, które tam jest, nieczyste będzie przez siedm dni. 15Naczynie, które nie miało wieka abo przywiązania z wierzchu, nieczyste będzie. 16Jeśli się kto na polu dotknie trupa człowieka zabitego abo też swą śmiercią umarłego, abo kości jego, abo grobu, nieczysty będzie przez siedm dni. 17I wezmą popiołu spalenia i grzechu, i wleją wody żywej nań w naczynie; 18w której gdy mąż czysty omoczy hizop, pokropi nim wszystek namiot i wszystko naczynie, i ludzie takową zarazą splugawione, 19i tym obyczajem czysty oczyści nieczystego trzeciego i siódmego dnia, a oczyściony dnia siódmego omyje i sam siebie, i szaty swoje, i nieczysty będzie aż do wieczora. 20Jeśli kto tym sposobem nie będzie oczyściony, zginie dusza jego z pośrzodku zgromadzenia, bo świątnicę PANską splugawił, a nie pokropion jest wodą oczyścienia: 21będzie to przykazanie ustawą wieczną. Ten też, który kropi wodą, wymyje szaty swoje. Każdy, który się dotknie wody oczyściania, nieczysty będzie aż do wieczora. 22Czego się kolwiek dotknie nieczysty, nieczystym uczyni, a dusza, która się dotknie czego z tych rzeczy, nieczysta będzie aż do wieczora.
Wyszukiwanie

Porównaj werset ...
Schowek
Kopiuj werset
Zaznacz / Odznacz
Zaznacz wszystkie
Odznacz wszystkie
Link do wersetu
Wczytywanie listy ksiąg ...







Czy napewno chcesz wykonać tę operację ?