1Ten też zakon ofiary za występek: święte świętych jest. 2Przetoż, gdzie będzie ofiarowane całopalenie, zabiją i ofiarę za występek; krew jej wkoło ołtarza wyleją. 3Ofiarują z niej ogon i łój okrywający wnętrze: 4dwie nereczce i tłustość, która jest przy trzewach, i odziedzę wątroby z nereczkami. 5I spali je kapłan na ołtarzu: zapał jest PANU za występek. 6Każdy mężczyzna z rodu kapłańskiego, na miejscu świętym będzie tego mięsa pożywał, abowiem święte świętych jest. 7Jako bywa ofiarowana ofiara za grzech, tak i za występek; obojej ofiary jeden zakon będzie: na kapłana, który ją ofiaruje, przyjdzie. 8Kapłan, który ofiaruje całopalenia ofiarę, będzie miał skórę jej. 9I każda ofiara z białej mąki, którą pieką w piecu, i cokolwiek na róstcie abo w panewce bywa przyprawione, tego kapłana będzie, który ją ofiaruje; 10chocia oliwą zaczyniona, chocia suche rzeczy będą, wszytkim synom Aaronowym równą miarą na każdego będzie podzielona. 11Ten jest zakon ofiary zapokojnych, którą ofiarują Panu: 12Jeśli na dziękowanie ofiara będzie, ofiarują chleby bez kwasu oliwą pomazane i krepie przaśne oliwą pomazane, i białą mąkę warzoną, i kołacze oliwą namazane, 13chleby też kwaszone z ofiarą dziękowania, którą za zapokojne ofiarują: 14z których jeden za pierwociny będzie ofiarowan PANU i dostanie się kapłanowi, który wyleje krew ofiary: 15której mięso tegoż dnia jeść będą ani zostanie nic z niego aż do poranku. 16Jeśli ślubem abo dobrowolnie kto ofiaruje ofiarę, tegoż takież dnia zjedziona będzie, ale i jeśliby co nazajutrz zostało, może być jedziono; 17ale co by kolwiek nalazł dzień trzeci, ogień strawi. 18Jeśliby kto pożywał mięsa ofiary zapokojnej dnia trzeciego, nadaremna będzie ofiara, ani pomoże ofiarującemu: i owszem która by kolwiek dusza takim się jedłem splugawiła, przestępstwa winna będzie. 19Mięso, które by się dotknęło czego nieczystego, nie będzie jedzione, ale ogniem będzie spalone; kto będzie czysty, będzie go pożywał. 20Dusza zmazana, która by jadła z mięsa ofiary zapokojnych, która jest ofiarowana PANU, zginie z ludu swego. 21A która by się dotknęła nieczystoty człowieczej abo bydlęcej, abo wszelkiej rzeczy, która splugawić może, a jadłaby z takowego mięsa, zginie z ludzi swoich. 22I rzekł PAN do Mojżesza, mówiąc: 23Mów synom Izraelowym: Łoju owczego i wołowego, i koziego jeść nie będziecie. 24Łój ścierwu zdechliny i tego bydlęcia, które źwierz ugonił, będziecie mieć na rozmaite potrzeby. 25Jeśliby kto łój, który ma być ofiarowany na zapał PANSKI, jadł, zginie z ludu swego. 26Krwie też wszelkiego źwierzęcia nie weźmiecie na pokarm tak z ptaków jako z bydląt. 27Wszelka dusza, która by jadła krew, zginie z ludzi swoich. 28I rzekł PAN do Mojżesza, mówiąc: 29Mów synom Izraelowym, mówiąc: Kto ofiaruje ofiarę zapokojnych PANU, niech zaraz ofiaruje i obiatę, to jest mokre ofiary jej. 30Będzie trzymał w rękach łój ofiary i mostek, a gdy oboje ofiarowawszy PANU poświęci, odda kapłanowi, 31który spali łój na ołtarzu, a mostek będzie Aaronów i synów jego. 32Łopatka też prawa z ofiar zapokojnych dostanie się za pierwociny kapłanowi. 33Kto by z synów Aaronowych ofiarował krew i łój, ten będzie miał i łopatkę prawą za część swoję. 34Abowiem mostek podnoszenia i łopatkę odłączenia wziąłem od synów Izraelowych z ofiar ich zapokojnych i dałem Aaronowi kapłanowi i synom jego prawem wiecznym od wszytkiego ludu Izraelskiego. 35To jest pomazanie Aarona i synów jego w obrzędziech PANSKICH, dnia, którego je ofiarował Mojżesz, żeby kapłański urząd odprawowali, 36i co im dawać przykazał PAN od synów Izraelowych ustawą wieczną w rodzajach ich. 37Ten jest zakon całopalenia i ofiary za grzech i za występek, i za poświęcenie, i ofiar zapokojnych, 38które ustawił PAN Mojżeszowi na górze Synaj, kiedy przykazał synom Izraelowym, aby ofiarowali ofiary swe PANU, na puszczy Synaj.
Wyszukiwanie

Porównaj werset ...
Schowek
Kopiuj werset
Zaznacz / Odznacz
Zaznacz wszystkie
Odznacz wszystkie
Link do wersetu
Wczytywanie listy ksiąg ...







Czy napewno chcesz wykonać tę operację ?