Nawigacja

Biblia Jakuba Wujka
Księga Jonasza 4:5

4:1

I utrapiony jest Jonasz utrapieniem wielkim, i rozgniewał się.

4:2

I modlił się do PANA, i rzekł: Proszę, PANie, aza nie to jest słowo moje, gdym jeszcze był w ziemi mojej? Dlatego uprzedziłem, abych uciekł do Tarsis. Bo wiem, żeś ty Bóg łaskawy a miłościwy, cierpliwy i wielkiego miłosierdzia, a odpuszczający złość.

4:3

A teraz, PANIE, weźmi, proszę, duszę moję ode mnie, bo mi lepsza jest śmierć niżli żywot.

4:4

I rzekł PAN: Co mniemasz, dobrze się ty gniewasz?

4:5

I wyszedł Jonasz z miasta, i siadł na wschód słońca miasta. I uczynił tam sam sobie chłodnik, i siedział pod nim w cieniu, ażby ujźrzał, co by się działo z miastem.

4:6

I zgotował PAN Bóg bluszcz i wyrósł nad głową Jonaszową, aby był cieniem nad głową jego i zasłaniał go, bo się był upracował. I radował się Jonasz z bluszczu weselem wielkim.

4:7

I nagotował Bóg robaka, gdy wschodziło zaranie nazajutrz, i zaraził bluszcz, i usechł.

4:8

A gdy weszło słońce, rozkazał Pan wiatrowi ciepłemu i palącemu, i uderzyło słońce na głowę Jonaszowę, i znój mu był. I prosił duszy swej, aby umarł, i rzekł: Lepiej mi umrzeć niżli żyć.

4:9

I rzekł PAN do Jonasza: Co mniemasz, dobrze się ty gniewasz o bluszcz? I rzekł: Dobrze się ja gniewam aż do śmierci.

4:10

I rzekł PAN: Ty żałujesz bluszczu, na któryś nie robił aniś uczynił, żeby wzrósł; który za jednę noc urósł i za jednę noc zginął.

4:11

A ja bych nie miał przepuścić Niniwe, miastu wielkiemu, w którym jest więcej niż sto i dwadzieścia tysięcy ludzi, którzy nie wiedzą, co jest między prawicą a lewicą ich, i bydła wiele?!