Biblia Jakuba Wujka
Księga Hioba 33:5
33:1

Słuchaj tedy, Jobie, wymów moich a przyjmi do uszu wszystkie mowy moje.
33:2

Otom otworzył usta moje, niech mówi język mój w podniebieniu moim.
33:3

Z szczerego serca mego mowy moje a czyste zdanie wargi moje mówić będą.
33:4

Duch Boży uczynił mię i natchnienie Wszechmocnego ożywiło mię.
33:5

Możeszli, odpowiedz mi, a stań przeciwko twarzy mojej.
33:6

Oto i mnie, jako i ciebie, Bóg uczynił i z tegoż błota jam też jest utworzon.
33:7

Wszakże dziw mój niechaj cię nie straszy a wymowa moja niech ci nie będzie ciężka.
33:8

Mówiłeś tedy w uszy moje i słyszałem głos słów twoich:
33:9

Jestem ja czysty i bez grzechu, niepokalany i nie masz we mnie nieprawości.
33:10

Iż wynalazł na mię żałoby, przetoż miał mię za nieprzyjaciela sobie.
33:11

Wsadził w pęta nogi moje, przestrzegał wszytkich szcieżek moich.
33:12

To tedy jest, w czymeś nie jest usprawiedliwiony; odpowiem ci, że więtszy jest Bóg niżli człowiek.
33:13

Spierasz się przeciwko niemu, żeć nie na wszytkie słowa odpowiedział?
33:14

Raz ci mówi Bóg, a drugi raz tegoż nie powtarza.
33:15

Przez sen w widzeniu nocnym, gdy przypada twardy sen na ludzie i śpią na łóżku,
33:16

tedy otwarza uszy mężów a ćwicząc je naucza karności,
33:17

aby odwiódł człowieka od tego, co czyni, i wybawił go od pychy,
33:18

wyrywając duszę jego od skażenia a żywot jego, aby nie przyszedł na miecz.
33:19

Karze też boleścią na łożu i wszystkie kości jego wysusza.
33:20

Brzydki mu się zstaje w żywocie jego chleb i duszy jego - jedło pierwej pożądane.
33:21

Wyschnie ciało jego i kości, które okryte były, odkryją się.
33:22

Przybliżyła się ku skażeniu dusza jego a żywot jego do śmiertelnych.
33:23

Będzieli zań Anjoł mówił jeden z tysięcy, aby opowiedział człowieczą sprawiedliwość,
33:24

smiłuje się nad nim i rzecze: Wybaw go, aby nie zstąpił do skażenia: nalazłem, w czym mu mam być miłościw.
33:25

Wyniszczało ciało jego od karania, niech się wróci do dni młodzieństwa swego.
33:26

Będzie się modlił Bogu i ubłagany mu będzie, i ogląda oblicze jego z weselem, i odda człowiekowi sprawiedliwość jego.
33:27

Wejźrzy na ludzie i rzecze: Zgrzeszyłem i prawdziwiem wykroczył, a jakom był godzien, nie odniosłem.
33:28

Wybawił duszę swoję, aby nie szła na zatracenie, ale żywiąc światłość widziała.
33:29

Oto wszytko to Bóg sprawuje po trzykroć na każdym,
33:30

aby odwiódł dusze ich od skażenia, a oświecił światłością żywiących.
33:31

Obaczże, Jobie, a słuchaj mię, a milcz, gdy ja mówię.
33:32

A jeśli masz co mówić, odpowiedz mi, mów: bo chcę, abyś się okazał sprawiedliwym.
33:33

Ale jeśli nie masz, słuchajże mię, milcz, a nauczę cię mądrości.