Wyszukiwanie
1A wyszedszy stamtąd, przyszedł do ojczyzny swej, a za nim szli uczniowie jego. 2A gdy przyszedł szabbat, począł w bóżnicy nauczać. A wiele ich, słuchając, zdumiewali się nauce jego, mówiąc: Skądże temu to wszytko? A co to za mądrość, która mu jest dana, i takie cuda, które się dzieją przez ręce jego? 3Izali ten nie jest rzemiesłnik, syn Maryjej, brat Jakobów, i Jozefów, i Judaszów, i Szymonów? Azaż i sióstr jego tu u nas nie masz? I gorszyli się z niego. 4A Jezus im mówił: Iż prorok nie jest beze czci, chyba w ojczyźnie swojej i w domu swoim a między rodziną swoją. 5I nie mógł tam uczynić żadnego cudu, jedno mało chorych, kładąc ręce, uzdrowił. 6A dziwował się dla niedowiarstwa ich. I obchodził miasteczka okolicznie, nauczając. 7I wezwał dwunaście. I począł je po dwu rozsyłać, i dał im moc nad duchy nieczystymi. 8I rozkazał im, aby nic na drogę nie brali, jedno tylko laskę: ani tajstry, ani chleba, ani pieniędzy w trzosie; 9ale aby się obuli w trzewiki, a nie obłóczyli dwu sukien. 10I mówił im: Gdziekolwiek wnidziecie do domu, tam mieszkajcie, aż stamtąd wynidziecie. 11A którzy by kolwiek was nie przyjmowali ani was słuchali, wyszedszy stamtąd, otrzęście proch z nóg waszych na świadectwo im. 12A wyszedszy przepowiadali, aby pokutę czynili. 13I wyrzucali wiele czartów, i wiele chorych olejem mazali, i uzdrawiali. 14I usłyszał król Herod (bo imię jego było rozsławione), i mówił: Iż Jan Chrzciciel wstał z martwych i dlategoż się w nim cuda okazują. 15A drudzy mówili: Iż Eliasz jest. Drudzy zasię powiedali: Iż prorok jest, jako jeden z proroków. 16Co usłyszawszy Herod, rzekł: Jan, któregom ja ściął, ten wstał z martwych. 17Abowiem ten Herod posłał i poimał Jana, i związał go w ciemnicy dla Herodiady, żony Filipa, brata swego, iż ją był pojął. 18Bo Jan mówił Herodowi: Nie godzi się tobie mieć żony brata twego. 19A Herodias czyhała nań i chciała go zabić, a nie mogła. 20Abowiem Herod bał się Jana, wiedząc go być mężem sprawiedliwym i świętym. I strzegł go, a słuchając go, wiele czynił i rad go słuchał. 21A gdy był dzień po temu, Herod dnia narodzenia swego sprawił wieczerzą panom i tysiącznikom i przedniejszym Galilejej. 22A gdy weszła córka onej Herodiady i tańcowała, i spodobała się Herodowi i społu siedzącym, rzekł król dziewce: Proś mię, o co chcesz, a dam tobie. 23I przysiągł jej: Iż oczkolwiek prosić będziesz, dam ci, by też połowicę królestwa mego. 24Która wyszedszy, rzekła matce swojej: Czego mam prosić? A ona rzekła: Głowy Jana Chrzciciela. 25I gdy weszła zaraz z kwapliwością do króla, prosiła, mówiąc: Chcę, abyś mi zaraz dał na misie głowę Jana Chrzciciela. 26I zasmucił się król. Dla przysięgi i dla społu siedzących nie chciał jej zasmucić, 27ale posławszy kata, rozkazał przynieść głowę jego na misie. 28I ściął go w więzieniu, i przyniósł głowę jego na misie, i oddał ją dziewce, a dziewka oddała ją matce swej. 29Co usłyszawszy uczniowie jego, przyszli i wzięli ciało jego, i położyli je w grobie. 30I zszedszy się apostołowie do Jezusa, opowiedzieli mu wszytko, co czynili i czego uczyli. 31I rzekł im: Pódźcie osobno na miejsce puste a odpoczyńcie maluczko. Bo wiele tych było, co przychadzali i odchadzali, i ani czasu mieli do jedzenia. 32I wstąpiwszy w łódź, ustąpili na miejsce puste osobno. 33I widzieli je odjeżdżające, i poznali mnodzy, i zbieżeli się tam pieszo ze wszech miast, i uprzedzili je. 34A wyszedszy Jezus, ujźrzał wielką rzeszą i był ruszony miłosierdziem nad nimi, iż byli jako owce nie mające pasterza. I począł je uczyć wiela rzeczy. 35A gdy już była późna godzina, przystąpili uczniowie jego, mówiąc: Puste to miejsce jest, a godzina już minęła. 36Rozpuść je, aby szedszy do bliskich wsi i miasteczek kupili sobie pokarmów, które by jedli. 37A odpowiedając, rzekł im: Dajcie wy im jeść. I rzekli mu: Szedszy, kupmy za dwieście groszy chleba, a damy im jeść? 38I rzekł im: Wiele chleba macie? Idźcie i obaczcie A dowiedziawszy się, powiedzieli: Pięcioro i dwie rybie. 39I rozkazał im posadzić wszytkie gromadami na zielonej trawie. 40I siedli na części po stu i po piącidziesiąt. 41A wziąwszy pięcioro chleba i dwie rybie, wejźrzawszy w niebo, błogosławił i łamał chleb, i dawał uczniom swoim, aby przed nie kładli; i dwie rybie podzielił wszystkim. 42I jedli wszyscy, a najedli się. 43I zebrali ostatki, ułomków dwanaście koszów pełnych, i z ryb. 44A tych, którzy jedli, było pięć tysięcy mężów. 45I wnet przymusił ucznie swe wstąpić w łódź, aby go uprzedzili za morze do Betsaidy, ażby on rozpuścił lud. 46A rozpuściwszy je, odszedł na górę modlić się. 47A gdy było w wieczór, była łódź w pośrzodku morza, a on sam na ziemi. 48A widząc je pracujące, wiosły robiąc (bo im był wiatr przeciwny), a około czwartej strażej nocnej przyszedł do nich, chodząc po morzu, i chciał je minąć. 49Aoni skoro ujźrzeli go chodzącego po morzu, mniemali, żeby była obłuda, i zakrzyknęli. 50Abowiem wszyscy go widzieli i zatrwożyli się. A natychmiast mówił z nimi i rzekł im: Unie lękajcie się. 51I wstąpił do nich w łódź, i przestał wiatr. I tym więcej się sami w sobie zdumiewali, 52bo nie zrozumieli byli o chlebie: iż serce ich było zaślepione. 53A gdy się przeprawili, przyszli do ziemie Genezaret i przybili się do ku brzegu. 54A gdy wyszli z łodzi, natychmiast go poznali. 55I zbiegawszy wszystkę onę krainę, poczęli nosić na łożach źle się mające, gdzie usłyszeli, że był. 56A gdziekolwiek wszedł do miasteczek albo do wsi, albo miast, kładli niemocne po ulicach i prosili go, aby się dotknęli choć kraju szaty jego: a ile się go dotknęło, zdrowymi się zstawali.
Porównaj werset ...
Schowek
Kopiuj werset
Zaznacz / Odznacz
Zaznacz wszystkie
Odznacz wszystkie
Link do wersetuNawigacja
Wczytywanie listy ksiąg ...Nie bój się! - Werset na dziś
Wersety o pokoju na 365 dni w roku!
W Chrystusie
Lecz umysły ich otępiały. Albowiem aż do dnia dzisiejszego przy czytaniu starego przymierza ta sama zasłona pozostaje nie odsłonięta, gdyż w Chrystusie zostaje ona usunięta.
II Kor 3:14
II Kor 3:14
Kim jesteś i co masz w Chrystusie.
Czy wiesz że?
Często wyobrażamy sobie scenę podróży brzemiennej Marii i Józefa w której to Maria jedzie na osiołku a Józef prowadzi osiołka trzymając go za sznurek. W rzeczywistości Biblia nic nie mówi o żadnym osiołku, mogło być tak że ciężarna Maria musiała iść piechotą.
Fakty i ciekawostki Biblijne.
Obietnice Boże
Albowiem łaską zbawieni jesteście przez wiarę, i to nie z was: Boży to dar; Nie z uczynków, aby się kto nie chlubił.
Efez 2:8-9
Efez 2:8-9
"Uczyłem mój lud, że może mieć, to co mówi, lecz oni ciągle mówią, to co mają."
Szukaj w dialogach Beta
Pozostaw to pole puste aby wyświetlić wszystkie wypowiedzi tej lub do tej osoby.
Czy napewno chcesz wykonać tę operację ?