Biblia Jakuba Wujka
Księga: Ewangelia wg św. Marka 4:39
I począł zasię liczyć przy morzu: zebrała się do niego rzesza wielka, tak iż wszedszy do łodzi siedział na morzu, a wszytka rzesza była przy morzu na ziemi.
A drugie padło na opoczyste, gdzie nie miało wiele ziemie. I natychmiast wzeszło, iż nie miało głębokiej ziemie,
A drugie upadło na ziemię dobrą. I dało owoc bujny i rostący: a jedno przyniosło trzydzieści, jedno sześćdziesiąt, jedno sto.
I mówił im: Wam dano jest poznać tajemnicę królestwa Bożego; ale tym, którzy na stronie są, wszytko bywa w przypowieściach:
aby patrząc patrzyli, a nie widzieli, a słysząc słyszeli, a nie zrozumieli: by się kiedy nie nawrócili a były im odpuszczone grzechy.
A ci są, którzy podle drogi, gdzie się rozsiewa słowo, a gdy usłyszą, natychmiast przychodzi szatan a bierze słowo, które jest wsiane w serca ich.
Takżeć i ci są, co na opoczystych są posiani; którzy gdy usłyszą słowo, natychmiast je z radością przyjmują,
a nie mają korzenia w sobie, ale są doczesnymi. Potym, gdy przydzie uciśnienie i przeszladowanie dla słowa, natychmiast się gorszą.
a pieczołowania świata i omamienie bogactw, i chciwości inych rzeczy, wszedszy, zaduszają słowo i stawa się bez pożytku.
A ci są, którzy na dobrą ziemię są posiani, którzy słuchają słowa i przyjmują, i przynoszą owoc, jedno trzydzieści, jedno sześćdziesiąt, i jedno sto.
I mówił im: Izali świecę wnoszą, aby ją stawiano pod korcem abo pod łożem? Aza nie, aby była na świeczniku postawiona?
Abowiem nic nie jest tajemnego, co by się objawić nie miało ani zstało się skrytym, ale iżby na jaśnią wyszło.
I mówił im: Obaczcież, czego słuchacie. Jaką miarą mierzyć będziecie, będzie wam odmierzono i będzie wam przydano.
Jako ziarno gorczyczne, które gdy sieją w ziemię, mniejsze jest ze wszytkiego nasienia, które jest na ziemi.
A gdy będzie wsiane, wzrasta i bywa więtsze nad wszytkie jarzyny. I czyni gałęzie wielkie, tak iż pod cieniem jego mogą mieszkać ptacy niebiescy.
A on był na zadzie łodzi, śpiąc na wezgłówku. I obudzili go, i mówili mu: Nauczycielu, nie dolega cię, iż giniemy?
A ocuciwszy się, zagroził wiatrowi i rzekł morzu: Milcz, zamilkni! I przestał wiatr, i zstała się cisza wielka.
I przelękli się bojaźnią wielką. I mówili jeden ku drugiemu: Któż wżdy ten jest, że i wiatr, i morze są mu posłuszne?
Wyszukiwanie

Porównaj werset ...
Schowek
Kopiuj werset
Zaznacz / Odznacz
Zaznacz wszystkie
Odznacz wszystkie
Link do wersetu
Wczytywanie listy ksiąg ...







Czy napewno chcesz wykonać tę operację ?