Wyszukiwanie
1A pierwszego dnia szabbatu barzo rano przyszły do grobu, niosąc wonne rzeczy, które były nagotowały, 2i nalazły kamień odwalony od grobu. 3A wszedszy, nie nalazły ciała Pana Jezusowego. 4I zstało się, gdy się sercem zatrwożyły dla tego, oto dwa mężowie stanęli przy nich w szatach świetnych. 5A gdy się bały a schyliły twarz ku ziemi, rzekli do nich: Co szukacie żywiącego między umarłymi? 6Nie masz go tu, ale wstał. Wspomnicie, jako wam powiadał, gdy jeszcze był w Galilejej, 7mówiąc: Iż potrzeba, aby Syn człowieczy był wydan w ręce ludzi grzesznych i był ukrzyżowan, a trzeciego dnia aby zmartwychwstał. 8I wspomniały na słowa jego. 9A wróciwszy się od grobu, oznajmiły to wszytko onym jedenaściom i innym wszytkim. 10A była Maria Magdalena i Joanna, i Maria Jakubowa, i ine, które z temi były, które to powiadały apostołom. 11I zdały się im jako plotki słowa te, i nie wierzyli im. 12A Piotr wstawszy, pobieżał do grobu, a nachyliwszy się, ujźrzał same prześcieradła położone, i odszedł dziwując się sam w sobie temu, co się zstało. 13A oto dwa z nich tegoż dnia szli do miasteczka, które było na sześćdziesiąt stajów od Jeruzalem, na imię Emaus; 14a ci rozmawiali z sobą o tym wszytkim, co się było zstało. 15I zstało się, gdy rozmawiali i społu się pytali, i sam Jezus, przybliżywszy się, szedł z nimi. 16A oczy ich były zatrzymane, aby go nie poznali. 17I rzekł do nich: Cóż to są za rozmowy, które idąc, macie między sobą, a jesteście smętni? 18A odpowiadając jeden, któremu imię Kleofas, rzekł mu: Tyś sam gościem w Jeruzalem, a nie wiesz, co się w nim w te dni działo? 19Którym on rzekł: Co? I rzekli: O Jezusie Nazareńskim, który był mąż prorok, potężny w uczynku i mowie przed Bogiem i wszytkim ludem; 20a jako przedniejszy kapłani i przełożeni naszy wydali go na skazanie śmierci i ukrzyżowali go. 21A mychmy się spodziewali, iż on miał był odkupić Izraela. A teraz nad to wszytko dziś trzeci dzień jest, jako się to zstało. 22Ale niewiasty niektóre z naszych przestraszyły nas, które przede dniem były u grobu, 23a nie nalazszy ciała jego, przyszły, powiadając, iż i widzenie Anjelskie widziały, którzy powiadają, iż żywie. 24I poszli niektórzy z naszych do grobu, i tak naleźli, jako niewiasty powiadały, ale samego nie naleźli. 25A on rzekł do nich: O głupi a leniwego serca ku wierzeniu temu wszytkiemu, co powiedzieli Prorocy. 26Izaż nie było potrzeba, aby to był cierpiał Chrystus i tak wszedł do chwały swojej? 27A począwszy od Mojżesza i wszytkich Proroków, wykładał im we wszytkich piśmiech, co o nim było. 28I przybliżyli się ku miasteczku, do którego szli. A on okazował, jakoby dalej miał iść. 29I przymusili go, mówiąc: Zostań z nami, boć się ma k wieczoru i dzień się już nachylił. I wszedł z nimi. 30I zstało się, gdy siedział z nimi u stołu, wziął chleb i błogosławił, i łamał, i podawał im. 31I otworzyły się oczy ich, i poznali go: a on zniknął z oczu ich. 32I mówili między sobą: Izali serce nasze nie pałało w nas, gdy mówił w drodze i pisma nam otwierał? 33A wstawszy tejże godziny, wrócili się do Jeruzalem i znaleźli zgromadzonych jedenaście i tych, którzy z nimi byli, 34powiadających: Iż wstał Pan prawdziwie i ukazał się Szymonowi. 35A oni powiadali, co się działo w drodze i jako go poznali w łamaniu chleba. 36A gdy to mówili, stanął Jezus w pośrzodku ich i rzekł im: Pjam jest, nie bójcie się. 37A strwożeni i przestraszeni będąc, mniemali, iż ducha widzieli. 38I rzekł im: Czemuście się zatrwożyli a myśli wstępują do serc waszych. 39Oglądajcie ręce moje i nogi: żeciem ja tenże jest; dotykajcie się i przypatrujcie: bo duch nie ma ciała ani kości, jako widzicie, że ja mam. 40A rzekszy to, ukazał im ręce i nogi. 41A gdy oni jeszcze nie wierzyli i dziwowali się od radości, rzeki: Macie tu co jeść? 42A oni mu dali sztukę ryby pieczonej i plastr miodu. 43A gdy jadł przed nimi, wziąwszy ostatki, dał im. 44I rzekł do nich: Te są słowa, którem mówił do was, będąc jeszcze z wami: iż się musiało wypełnić wszytko, co napisano jest w zakonie Mojżeszowym i w Prorocech, i w Psalmiech o mnie. 45Tedy im smysł otworzył, żeby rozumieli pisma. 46I rzekł im: Iż tak jest napisano i tak było potrzeba, aby Chrystus ucierpiał i wstał od umarłych dnia trzeciego 47a żeby była przepowiadana w imię jego pokuta i odpuszczenie grzechów po wszytkich narodziech, począwszy od Jeruzalem. 48A wy jesteście świadkami tego. 49A ja posyłam obietnicę Ojca mego na was, a wy siedźcie w mieście, aż będziecie obleczeni mocą z wysokości. 50I wywiódł je z miasta do Betanijej, a podniósszy ręce swe, błogosławił im. 51I zstało się, gdy im błogosławił, rozstał się z nimi i był niesion do nieba. 52A oni pokłon uczyniwszy, wrócili się do Jeruzalem z weselem wielkim 53i byli zawsze w kościele, chwaląc i błogosławiąc Boga.
Porównaj werset ...
Schowek
Kopiuj werset
Zaznacz / Odznacz
Zaznacz wszystkie
Odznacz wszystkie
Link do wersetuNawigacja
Wczytywanie listy ksiąg ...Nie bój się! - Werset na dziś
Wersety o pokoju na 365 dni w roku!
W Chrystusie
Byliście bowiem niegdyś ciemnością, a teraz jesteście światłością w Panu. Postępujcie jako dzieci światłości,
Efez 5:8
Efez 5:8
Kim jesteś i co masz w Chrystusie.
Czy wiesz że?
Betlejem znaczy "Dom chleba".
Fakty i ciekawostki Biblijne.
Obietnice Boże
Staliśmy się bowiem współuczestnikami Chrystusa, jeśli tylko aż do końca zachowamy niewzruszenie ufność, jaką mieliśmy na początku.
Hebr 3:14
Hebr 3:14
"Uczyłem mój lud, że może mieć, to co mówi, lecz oni ciągle mówią, to co mają."
Szukaj w dialogach Beta
Pozostaw to pole puste aby wyświetlić wszystkie wypowiedzi tej lub do tej osoby.
Czy napewno chcesz wykonać tę operację ?