Wyszukiwanie
1I zstało się, gdy był na niektórym miejscu, modląc się, gdy przestał, rzekł do niego jeden z uczniów jego: Panie, naucz nas modlić się, jako i Jan nauczył ucznie swe. 2I rzekł im: Gdy się modlicie, mówcie: Ojcze! Święć się imię twoje. Przydź królestwo twoje. 3Chleba naszego powszedniego daj nam dzisia. 4A odpuść nam grzechy nasze, gdyż i my odpuszczamy każdemu nam winnemu. A nie wwódź nas w pokuszenie. 5I rzekł do nich: Przyjacielu, pożycz mi trojga chleba, 6abowiem przyjaciel mój przyszedł do mnie z drogi, a nie mam co przedeń położyć, 7a on ze wnątrz odpowiedając, rzekłby: Nie uprzykrzaj mi się: już drzwi zamkniono, a dziatki moje są w łożnicy ze mną; nie mogęć wstać i dać ci. 8A jeśli on będzie trwał, kołacąc, powiedam wam, chociaż mu nie da, wstawszy, przeto że jest przyjaciel jego, wszakoż dla przykrego nalegania jego wstanie i da mu, ile mu go potrzeba. 9I ja wam powiedam: proście, a będzie wam dano; szukajcie, a najdziecie; kołaccie, a będzie wam otworzono. 10Abowiem każdy, który prosi, bierze; a który szuka, najduje; a kołacącemu będzie otworzono. 11A któryż z was ojca prosi o chleb, zali mu da kamień? Abo o rybę, izali miasto ryby poda mu węża? 12Abo jeśliby prosił o jaje, izali mu poda niedźwiadka? 13Jeśliż tedy wy, będąc złymi, umiecie dawać dobre datki dzieciom waszym, jakoż daleko więcej Ociec wasz z nieba da ducha dobrego tym, którzy go proszą. 14I wyrzucał czarta, a on był niemy. A gdy wyrzucił czarta, przemówił niemy. I dziwowały się rzesze. 15A niektórzy z nich mówili: Przez Beelzebuba, książęcia czartowskiego, wyrzuca czarty. 16A drudzy kusząc, domagali się znaku od niego z nieba. 17A on skoro ujźrzał myśli ich, rzekł im: Wszelkie królestwo przeciw sobie rozdzielone, będzie spustoszone, i dom na dom upadnie. 18A jeśliż i szatan rozdzielon jest przeciw sobie, jakoż się ostoi królestwo jego? Gdyż powiedacie, iż ja przez Beelzebuba wyrzucam czarty. 19A jeśliż ja przez Beelzebuba wyrzucam czarty, synowie waszy przez kogo wyrzucają? Dlatego oni sędziami waszymi będą. 20Lecz jeśli palcem Bożym wyrzucam czarty: zaisteć na was przyszło królestwo Boże. 21Gdy mocarz zbrojny strzeże dworu swego, w pokoju jest to, co ma. 22Ale jeśli mocniejszy nadeń nadszedszy, zwycięży go, odejmie wszytkę broń jego, w której ufał, i korzyści jego rozda. 23Ktoć nie jest ze mną, przeciw mnie jest, a kto nie zgromadza ze mną, rozprasza. 24Gdy duch nieczysty wynidzie od człowieka, chodzi po miejscach bezwodnych, szukając odpoczynku. A nie nalazszy, mówi: Wrócę się do domu mego, skądem wyszedł. 25A przyszedszy, najduje ji umieciony i ochędożony. 26Tedy idzie i bierze z sobą siedmi innych duchów gorszych nad się, a wszedszy, mieszkają tam. I zstawają się poszledniejsze rzeczy człowieka onego gorsze niżli pierwsze. 27I zstało się, gdy to mówił, podniózszy głos niektóra niewiasta z rzesze, rzekła mu: Błogosławiony żywot, który cię nosił, i piersi, któreś ssał. 28A on rzekł: I owszem, błogosławieni, którzy słuchają słowa Bożego i strzegą go. 29A gdy się rzesze zbieżały, począł mówić: Tżąda znaku, a znak mu nie będzie dan, tylko znak Jonasza proroka. 30Bo jako był Jonasz znakiem Niniwitom, takżeć będzie i syn człowieczy narodowi temu. 31Królowa z południa wstanie na sądzie z mężmi narodu tego i potępi je, iż przyjechała od krajów ziemie słuchać mądrości Salomonowej: a otoć tu więcej niż Salomon. 32Mężowie Niniwitowie powstaną na sądzie z narodem tym i potępią ji, iż pokutę czynili na Jonaszowe kazanie: a oto tu więcej niżli Jonasz. 33Żaden świece nie zapala i nie stawia w skrytości ani pod korzec, ale na świecznik, aby, którzy wchodzą, widzieli światło. 34Świeca ciała twego jest oko twoje. Jeśliby oko twe było szczere, wszytko ciało twe świetne będzie. Lecz jeśliby złe było, ciało też twoje ciemne będzie. 35Patrz tedy, żeby światło, które w tobie jest, ciemnością nie było. 36Jeśliby tedy ciało twe wszytko świetne było, nie mając jakiej cząstki ciemności, będzie wszytko świetne, a jako świeca jasności oświeci cię. 37A gdy mówił, prosił go niektóry Faryzeusz, aby obiedował u niego. Wszedszy tedy, siadł do stołu. 38A Faryzeusz począł, sam w sobie myśląc, mówić, czemu by się nie umył przed obiadem. 39I rzekł Pan do niego: Teraz wy, Faryzeuszowie, co jest z wierzchu kubka i misy, oczyściacie, lecz co jest wewnątrz w was, pełno jest drapiestwa i nieprawości. 40Szaleni! Izaż ten, który uczynił to, co jest z wierzchu, nie uczynił też tego, co jest i wewnątrz? 41Wszakże, co zbywa, dajcie jałmużnę, a oto wszytkie rzeczy są wam czyste. 42Ale biada wam, Faryzeuszom, iż dawacie dziesięcinę z miętki i z ruty, i z wszelkiej jarzyny, a opuszczacie sąd i miłość Bożą. Lecz te rzeczy trzeba było czynić, a onych nie opuszczać. 43Biada wam, Faryzeuszom, iż miłujecie pierwsze stołki w bóżnicach i pozdrawiania na rynku. 44Biada wam, iż jesteście jako groby, których nie widać, a ludzie, którzy się po nich przechodzą, nie wiedzą. 45Odpowiedziawszy tedy niektóry z biegłych w zakonie, rzekł mu: Nauczycielu, to mówiąc i nas hańbisz. 46A on rzekł: I wam, w zakonie biegłym, biada! Abowiem obciążacie ludzi brzemiony, których unieść nie mogą, a sami się jednym palcem swym nie dotykacie brzemion. 47A biada wam, którzy budujecie groby proroków, a ojcowie waszy pozabijali je. 48Zaiste świadczycie, iż zezwalacie na uczynki ojców waszych: abowiem je oni zabili, a wy budujecie groby ich. 49Dlatego i mądrość Boża rzekła: Poślę do nich proroki i apostoły, a z nich zabiją i przeszladować będą, 50aby szukano krwie wszytkich proroków, którą wylał ten naród od założenia świata: 51od krwie Abelowej aż do krwie Zachariaszowej, który zginął między ołtarzem a kościołem. Zaiste wam powiadam, będą szukać od narodu tego. 52Biada wam, biegłym w zakonie, iżeście wzięli klucz wyrozumienia: samiście nie weszli, a tych, którzy wchodzili, hamowaliście. 53A gdy to do nich mówił, poczęli Faryzeuszowie i biegli w zakonie barzo nacierać i usta mu zatulać wielą rzeczy, 54czyhając nań i szukając, żeby co uchwycili z ust jego, aby go oskarżyli.
Porównaj werset ...
Schowek
Kopiuj werset
Zaznacz / Odznacz
Zaznacz wszystkie
Odznacz wszystkie
Link do wersetuNawigacja
Wczytywanie listy ksiąg ...Nie bój się! - Werset na dziś
Wersety o pokoju na 365 dni w roku!
A gdy was wydadzą, nie troszczcie się, jak i co macie mówić; albowiem będzie wam dane w tej godzinie, co macie mówić.
Mat 10:19
Mat 10:19
W Chrystusie
Drogoście bowiem kupieni. Wysławiajcie tedy Boga w ciele waszym.
I Kor 6:20
I Kor 6:20
Kim jesteś i co masz w Chrystusie.
Czy wiesz że?
Obietnice Boże
"Uczyłem mój lud, że może mieć, to co mówi, lecz oni ciągle mówią, to co mają."
Szukaj w dialogach Beta
Pozostaw to pole puste aby wyświetlić wszystkie wypowiedzi tej lub do tej osoby.
Czy napewno chcesz wykonać tę operację ?