Wyszukiwanie
1Potym tedy nasprawował sobie Absalom wozów i jezdnych, i pięćdziesiąt mężów, którzy przed nim chodzili. 2A rano wstawszy Absalom stawał przy weszciu bramy i każdego męża, który miał sprawę, aby szedł do sądu królewskiego, przyzywał Absalom do siebie i mówił: Z któregoś ty miasta? Który, odpowiedając, mówił: Z jednego pokolenia Izraelskiego jestem ja, sługa twój. 3I odpowiadał mu Absalom: Zdadzą mi się mowy twe dobre i sprawiedliwe. Ale nie masz, kto by cię wysłuchał od króla wysadzony. I mawiał Absalom: 4Kto by mię postanowił sędziem na ziemi, aby do mnie chodzili wszyscy, którzy mają sprawę, i abym sprawiedliwie sądził. 5Ale i gdy ku niemu przystępował człowiek, aby go pozdrowił, ściągał rękę swoję, a ująwszy, całował go. 6A czynił to wszytkiemu Izraelowi przychodzącemu na sąd, aby był słuchan od króla. I podburzał serca mężów Izraelskich. 7A po czterdziestu lat rzekł Absalom do króla Dawida: Pójdę a oddam służby moje, którem ślubił PANU w Hebron. 8Abowiem szlubując szlubił sługa twój, gdy był w Gessur Syryjej, rzekąc: Jeśli mię przywróci PAN do Jeruzalem, będę ofiarował PANU. 9I rzekł mu król Dawid: Idź w pokoju. I wstał, i poszedł do Hebron. 10I posłał Absalom szpiegi między wszystkie pokolenia Izraelskie, mówiąc: Skoro usłyszycie trąbienie w trąby, mówcie: Królował Absalom w Hebron! 11A z Absalomem poszło dwie ście mężów z Jeruzalem proszonych, idąc prostym sercem a przyczyny zgoła nie wiedząc. 12Przyzwał też Absalom Achitofel Gilończyka, radnego pana Dawidowego, z miasta jego Gilon. A gdy ofiarował ofiary, stało się sprzysiężenie silne, a ludu zbiegającego się przybywało z Absalomem. 13Przybiegł tedy poseł do Dawida, mówiąc: Wszystkim sercem wszytek Izrael idzie za Absalomem. 14I rzekł Dawid sługom swoim, którzy byli z nim w Jeruzalem: Wstańcie, uciekajmy, bo nie wybiegamy się przed Absalomem. Kwapcie się wyniść, by snadź przyszedszy nie pojmał nas i nie obalił na nas upadku, i nie pobił miasta paszczeką miecza. 15I rzekli słudzy królewscy do niego: Wszystko, cokolwiek przykaże król, pan nasz, radzi uczynimy słudzy twoi. 16A tak wyszedł król i wszytek dom jego pieszo. I zostawił król dziesięć niewiast nałożnic dla strażej domu. 17I wyszedszy król i wszystek Izrael pieszo, stanął daleko od domu. 18A wszyscy słudzy jego szli przy nim i roty Cerety i Felety, i wszyscy Getejczykowie, duży walecznicy, sześć set mężów, którzy byli za nim przyszli z Gietu, pieszo szli przed królem. 19I rzekł król do Etaj Getejczyka: Przecz idziesz z nami? Wróć się a mieszkaj z królem, boś ty gość, a wyszedłeś z miejsca twego. 20Wczoraś przyszedł, a dziś będziesz musiał wyniść z nami? A ja pójdę, gdzie iść mam. Wróć się a odprowadź z sobą bracią twoję, a PAN uczyni z tobą miłosierdzie i prawdę, żeś okazał łaskę i wiarę. 21I odpowiedział Etaj królowi, mówiąc: Żywie PAN i żywie król, pan mój, iż na którymkolwiek miejscu będziesz królu, panie mój, choć w śmierci, choć w żywocie, tam będzie sługa twój. 22I rzekł Dawid Etaj: Pódźże a przejdzi. I przeszedł Etaj Getejczyk i wszyscy mężowie, którzy z nim byli, i inne mnóstwo. 23A wszyscy płakali głosem wielkim i wszytek lud przechodził społem; król też przechodził przez potok Cedron i wszystek lud szedł ku drodze, która wiedzie ku puszczej. 24Szedł też i Sadok kapłan, i wszyscy Lewitowie z nim, niosący skrzynię przymierza Bożego i zstawili skrzynię Bożą. I wstąpił Abiatar, aż się zebrał spełna wszytek lud, który był wyszedł z miasta. 25I rzekł król do Sadoka: Odnieś skrzynię Bożą do miasta. Jeśli najdę łaskę w oczach PANSKICH, wróci mię zaś i ukaże mi ją i przybytek swój. 26A jeśli mi rzecze: Nie podobasz się: gotówem, niech czyni, co dobrego jest przed nim. 27I rzekł król do Sadoka kapłana: O widzący, wróć się do miasta w pokoju; i Achimaas, syn twój, i Jonatas, syn Abiatarów, dwa synowie waszy, niechaj będą z wami. 28Oto się ja skryję w polach puszczej, aż przyjdzie wieść od was, dając mi znać. 29A tak odnieśli Sadok i Abiatar skrzynię Bożą do Jeruzalem i mieszkali tam. 30A Dawid wstępował na Górę Oliwną, wstępując i płacząc, boso idąc i nakrywszy głowę, lecz i wszytek lud, który był z nim, nakrywszy głowę, wstępował płacząc. 31I powiedziano Dawidowi, że też Achitofel był w sprzysiężeniu z Absalomem, i rzekł Dawid: Obróć w głupstwo, proszę, PANIE, radę Achitofel. 32A gdy wstępował Dawid na wierzch góry, na której się miał pokłonić panu, oto potkał się z nim Chuzaj Arachitczyk, rozdarszy szatę a mając pełno ziemie na głowie. [komentarz AS: tu Wujek dał "panu", w hebr. jest "Bóg"] 33I rzekł mu Dawid: Jeśli pójdziesz ze mną, będziesz mi ciężek, 34lecz jeśli się do miasta wrócisz a rzeczesz Absalomowi: Jestem, królu, sługą twoim: jakom był sługą ojca twego, tak będę sługą twoim, rozproszysz radę Achitofel. 35A masz z sobą Sadoka i Abiatara kapłany, a każde słowo, które usłyszysz z domu królewskiego, oznajmisz Sadokowi i Abiatarowi, kapłanom. 36A z nimi są dwa synowie ich, Achimaas, syn Sadoków, i Jonatas, syn Abiatarów: i poślecie przez nie do mnie każde słowo, które usłyszycie. 37Gdy tedy przyszedł Chuzaj, Dawidów przyjaciel, do miasta, Absalom też wjachał do Jeruzalem.
Porównaj werset ...
Schowek
Kopiuj werset
Zaznacz / Odznacz
Zaznacz wszystkie
Odznacz wszystkie
Link do wersetuNawigacja
Wczytywanie listy ksiąg ...Nie bój się! - Werset na dziś
Wersety o pokoju na 365 dni w roku!
A gdy was wydadzą, nie troszczcie się, jak i co macie mówić; albowiem będzie wam dane w tej godzinie, co macie mówić.
Mat 10:19
Mat 10:19
W Chrystusie
Paweł, z woli Bożej apostoł Chrystusa Jezusa, do świętych w Efezie i wierzących w Chrystusa Jezusa
Efez 1:1
Efez 1:1
Kim jesteś i co masz w Chrystusie.
Czy wiesz że?
Czy wiesz że podczas przekraczania Morza Galilejskiego gdy nagle zerwała się burza, łodziom Jezusa i uczniów towarzyszyły także inne łodzie Mat 8:23-27, Mar 4:35-41, Łuk 8:22-25. Zobacz także: Mar 4:36.
Fakty i ciekawostki Biblijne.
Obietnice Boże
Albowiem jestem tego pewien, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani potęgi niebieskie, ani teraźniejszość, ani przyszłość, ani moce, Ani wysokość, ani głębokość, ani żadne inne stworzenie nie zdoła nas odłączyć od miłości Bożej, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.
Rzym 8:38-39
Rzym 8:38-39
"Uczyłem mój lud, że może mieć, to co mówi, lecz oni ciągle mówią, to co mają."
Szukaj w dialogach Beta
Pozostaw to pole puste aby wyświetlić wszystkie wypowiedzi tej lub do tej osoby.
Czy napewno chcesz wykonać tę operację ?