Wyszukiwanie
1A porozumiawszy Joab, syn Sarwijej, że serce królewskie obróciło się ku Absalomowi, 2posłał do Tekui i wziął stamtąd niewiastę mądrą, i rzekł do niej: Zmyśl, jakobyś w żałobie była i oblecz się w szaty żałobne a nie pomazuj się olejkiem, żebyś była jako niewiasta już od dawnego czasu żałująca po umarłym, 3i wnidziesz do króla a będziesz mówiła do niego takie słowa. I położył Joab słowa w uściech jej. 4I tak wszedszy niewiasta Tekuitka do króla, padła przed nim na ziemię i pokłoniła się, i rzekła: Ratuj mię, królu! 5I rzekł król do niej: Go masz za sprawę? Która odpowiedziała: Ach! Jestem ja niewiasta wdowa, bo mąż mój umarł. 6A służebnica twoja miałam dwu synów, którzy zwadzili się z sobą na polu i nie było, kto by je mógł hamować, i ranił jeden drugiego, i zabił go. 7A oto powstawszy wszytka rodzina przeciw służebnicy twojej, mówi: Wydaj tego, który zabił brata swego, że go zabijemy za duszę brata jego, którego zabił, i zgładzimy dziedzica: i chcą zagasić iskierkę moję, która została, aby nie zostało mężowi memu imię ani szczątek na ziemi. 8I rzekł król do niewiasty: Idź do domu twego, a ja skażę za tobą. 9I rzekła niewiasta Tekuitka do króla: Na mię, panie mój, królu, niech nieprawość będzie i na dom ojca mego: a król i stolica jego niech będą niewinni. 10I rzekł król: Kto by mówił przeciw tobie, przywiedź go do mnie, a więcej nie przyda, aby cię dotknął. 11Która rzekła: Niech wspomni król na PANA Boga swego, aby się nie mnożyli bliscy krwie na pomstę, aby nie zabili syna mego. Który rzekł: Żywie PAN, że nie spadnie z włosów syna twego na ziemię! 12Rzekła tedy niewiasta: Niechaj mówi służebnica twoja do króla, pana mego, słowo. I rzekł: Mów. 13I rzekła niewiasta: Czemużeś umyślił takową rzecz przeciw ludowi Bożemu i mówił król to słowo, aby zgrzeszył, a nie przywrócił wygnańca swego? 14Wszyscyć umieramy a jako wody rozciekamy się w ziemię, które się nie wrócą; i nie chce Bóg, by miała dusza zginąć, ale rozmyśla się myśląc, aby zgoła nie zginął, który jest odrzucony. 15Teraz tedy przyszłam, abych mówiła do pana, mego króla, to słowo przy ludu. I rzekła sługa twoja: Będę mówiła do króla, owa uczyni król słowo sługi swojej. 16I usłuchał król, żeby wybawił służebnicę swą z ręki wszytkich, którzy chcieli z dziedzictwa Bożego wygładzić mnie i syna mego pospołu. 17A tak niech mówi służebnica twoja, aby się zstało słowo pana mego, króla, jako ofiara. Bo jako Anjoł Boży, tak jest pan mój, król, że ani błogosławienim, ani złorzeczenim nie zruszy się: Stądże i PAN Bóg twój jest z tobą. 18I odpowiadając król, rzekł do niewiasty: Nie taj przede mną słowa, o które pytam. I rzekła mu niewiasta: Mów, panie mój, królu. 19I rzekł król: Izali ręka Joabowa z tobą jest w tym wszytkim? Odpowiedziała niewiasta i rzekła: Przez zdrowie dusze twojej, panie mój, królu, że ani w lewo, ani w prawo jest z tego wszystkiego, co mówił pan mój, król: sługa bowiem twój Joab, ten mi przykazał i ten włożył w usta służebnice twojej te wszytkie słowa. 20Abych odmieniła sposób mowy tej, sługa bowiem twój Joab to przykazał; ale ty, panie mój, królu, jesteś mądry, jako ma mądrość Anjoł Boży, że rozumiesz wszytko na ziemi. 21I rzekł król do Joaba: Otóż ubłagany uczyniłem słowo twoje, a tak idź a przywróć młodzieńca Absaloma. 22I padszy Joab twarzą swą na ziemię, pokłonił się a błogosławił królowi i rzekł Joab: Dzisia poznał sługa twój, żem nalazł łaskę w oczach twoich, panie mój, królu, boś uczynił mowę sługi twego. 23Wstał tedy Joab i szedł do Gessur, i przywiódł Absaloma do Jeruzalem. 24I rzekł król: Niech się wróci do domu swego, a oblicza mego niechaj nie widzi. I wrócił się Absalom do domu swego, a oblicza królewskiego nie widział. 25A jako Absalom męża nie było pięknego we wszytkim Izraelu i ślicznego barzo: od stopy nogi aż do wierzchu głowy nie było na nim żadnej zmazy. 26A gdy strzygł włosy (a raz go w rok strzyżono, bo mu włosy ciężały), ważył włosy głowy swej dwiema sty syklów wagi pospolitej. 27A Absalomowi urodzili się trzej synowie i córka jedna imieniem Tamar, pięknej urody. 28I mieszkał Absalom w Jeruzalem dwie lecie, a oblicza królewskiego nie widział. 29Posłał tedy do Joaba, żeby go posłał do króla: który nie chciał przyść do niego. A gdy drugi raz posłał, a on nie chciał przyść do niego, 30rzekł sługom swoim: Wiecie rolą Joabowę podle role mojej, która ma żniwo jęczmienia: idźcież tedy, spalcie ji ogniem. Spalili tedy słudzy Absalomowi ono zboże ogniem. A przyszedszy słudzy Joabowi rozdarszy szaty swe, rzekli: Spalili słudzy Absalomowi sztukę roli ogniem. 31I wstawszy Joab przyszedł do Absaloma w dom jego, i rzekł: Czemu spalili słudzy twoi zboże moje ogniem? 32Odpowiedział Absalom Joabowi: Słałem do ciebie prosząc, abyś przyszedł do mnie, żebym cię posłał do króla, abyś mu mówił: Na cóżem przyszedł z Gessur? Lepiej ci mi było tam być. A tak proszę, niech ujźrzę oblicze królewskie, a jeśliż pomni na nieprawość moję, niechaj mię zabije. 33A tak wszedszy Joab do króla, powiedział mu wszytko. I wezwano Absaloma, i wszedł do króla, i pokłonił się do ziemie przed nim, i pocałował król Absaloma.
Porównaj werset ...
Schowek
Kopiuj werset
Zaznacz / Odznacz
Zaznacz wszystkie
Odznacz wszystkie
Link do wersetuNawigacja
Wczytywanie listy ksiąg ...Nie bój się! - Werset na dziś
Wersety o pokoju na 365 dni w roku!
W Chrystusie
W którym i obrzezani jesteście obrzezką nie ręką uczynioną, to jest, zewlekłszy ciało wszystkich grzechów ciała przez obrzezkę Chrystusową.
BG Kol 2:11
BG Kol 2:11
Kim jesteś i co masz w Chrystusie.
Czy wiesz że?
Pierwsza wojna jaka miała miejsce odbyła się w Dolinie Syddim (Morze słone) (I Mojż 14:2-3).
Fakty i ciekawostki Biblijne.
Obietnice Boże
Z daleka ukazał mu się Pan: Miłością wieczną umiłowałem cię, dlatego tak długo okazywałem ci łaskę.
Jer 31:3
Jer 31:3
"Uczyłem mój lud, że może mieć, to co mówi, lecz oni ciągle mówią, to co mają."
Szukaj w dialogach Beta
Pozostaw to pole puste aby wyświetlić wszystkie wypowiedzi tej lub do tej osoby.
Czy napewno chcesz wykonać tę operację ?