Wyszukiwanie
1Minęły tedy trzy lata bez wojny między Syrią a Izraelem. 2A trzeciego roku przyjachał Jozafat, król Judzki, do króla Izraelskiego. 3(I rzekł król Izraelski do sług swoich: Nie wiecie, że nasz jest Ramot Galaad, a zaniedbywamy wziąć ji z ręki króla Syryjskiego?) 4I rzekł do Jozafata: A pojedziesz ze mną na wojnę do Ramot Galaad? 5I rzekł Jozafat do króla Izraelskiego: Jakom ja jest, tak i ty, lud mój a lud twój, jedno są, a jezdni moi, jezdni twoi. I rzekł Jozafat do króla Izraelskiego: Proszę cię, spytaj się dzisia mowy PANSKIEJ. 6Zebrał tedy król Izraelski proroki, około czterech set mężów, i rzekł do nich: Mamli iść do Ramot Galaad na wojnę czyli zaniechać? Którzy odpowiedzieli: Jedź a da ji PAN w ręce królewskie! 7I rzekł Jozafat: Nie masz tu którego proroka PANSKIEGO, żebyśmy się przezeń pytali? 8I rzekł król Izraelski do Jozafata: Został mąż jeden, przez którego możem się pytać PANA: ale go ja nienawidzę, iż mi nie prorokuje dobre, ale złe: Micheasz, syn Jemla. Któremu Jozafat rzekł: Nie mów tak, królu! 9Zawołał tedy król Izraelski trzebieńca jednego i rzekł mu: Rychło przywiedź mi Micheasza, syna Jemla. 10A król Izraelski i Jozafat, król Judzki, siedzieli każdy na stolicy swej ubrany w szaty królewskie na placu podle bramy Samaryjskiej, a wszyscy prorocy prorokowali przed oczyma ich. 11Uczynił też sobie Sedecjasz, syn Chanaana, rogi żelazne, i rzekł: To mówi PAN: Temi przewiewać będziesz Syrią, aż ją wyniszczysz. 12I wszyscy prorocy także prorokowali, mówiąc: Wyjedź do Ramot Galaad a jedź fortunnie, a da PAN w ręce królewskie. 13Posłaniec zasię, który był szedł, aby wezwał Micheasza, rzekł do niego, rzekąc: Oto mowy proroków jednemi usty dobrze królowi tuszą: niechże też mowa twoja będzie im podobna a mów dobre rzeczy. 14Któremu rzekł Micheasz: Żywie PAN, iż co mi kolwiek rzecze PAN, to mówić będę! 15Przyszedł tedy do króla i rzekł mu król: Micheaszu, mamyli jachać do Ramot Galaad na wojnę czyli zaniechać? Któremu on odpowiedział: Wyjedź a jedź fortunnie, a da ji PAN w ręce królewskie. 16I rzekł król do niego: Po wtóre i po trzecie Poprzysięgam cię, abyś mi nie mówił, jedno co jest prawda, w imię PANSKIE! 17A on rzekł: Widziałem wszytkiego Izraela rozproszonego po górach jako owce nie mające pasterza. I rzekł PAN: Nie mają ci pana, niech się każdy wróci do domu swego w pokoju. 18(Rzekł tedy król Izraelski do Jozafata: Azam ci nie powiedział, że mi nie prorokuje dobre, ale zawżdy złe?) 19A on przydając, rzekł: Przetoż słuchaj mowy Pańskiej: Widziałem PANA siedzącego na stolicy jego, a wszytko wojsko niebieskie stojące przy nim po prawej i po lewej stronie: 20I rzekł PAN: Kto zwiedzie Achaba, króla Izraelskiego, że pójdzie i upadnie w Ramot Galaad? I mówił jeden takie słowa, a drugi inaczej. 21A Duch wystąpił i stanął przed PANEM, i rzekł: Ja go zwiodę. Któremu rzekł PAN: Przez co? 22A on rzekł: Pójdę a będę duchem kłamliwym w uściech wszytkich proroków jego. I rzekł PAN: Zwiedziesz i przemożesz: wynidź a uczyń tak! 23Przetoż teraz oto dał PAN ducha kłamstwa w ustach wszytkich proroków twoich, którzy tu są, a PAN rzekł złe przeciwko tobie. 24I przystąpił Sedecjasz, syn Chanaana, i uderzył Micheasza w policzek, i rzekł: Mnież to opuścił Duch PANSKI, a tobie mówił? 25I rzekł Micheasz: Ujźrzysz onego dnia, kiedy wnidziesz do komory w komorze, abyś się skrył. 26I rzekł król Izraelski: Weźmicie Micheasza a niech mieszka u Amona, starosty miejskiego, i u Joasza, syna Amelech, 27a rzeczcie im: To mówi król: Wsadźcie tego męża do ciemnice a żywcie go chlebem utrapienia a wodą ucisku, aż się wrócę w pokoju. 28I rzekł Micheasz: Jeśli się wrócisz w pokoju, nie mówił PAN we mnie. I rzekł: Słuchajcie wszyscy ludzie. 29Jachał tedy król Izraelski i Jozafat, król Judzki, do Ramot Galaad. 30Rzekł tedy król Izraelski do Jozafata: Weźmi zbroje a pódź w bitwę i oblecz się w szaty swe. Lecz król Izraelski odmienił szaty swe i szedł w bitwę. 31A król Syryjski rozkazał był hetmanom nad wozami trzydziestą i dwiema, mówiąc: Nie będziecie walczyć przeciw nikomu mniejszemu i więtszemu jedno przeciw samemu królowi Izraelskiemu. 32Gdy tedy ujźrzeli przełożeni wozów Jozafata, mniemali, żeby on był król Izraelski, i natarszy uderzyli na niego. I krzyknął Jozafat. 33I zrozumieli przełożeni wozów, że nie król Izraelski i dali mu pokój. 34Lecz mąż niektóry wyciągnął łuk, na niepewną strzałę puszczając, a z trafunku postrzelił króla Izraelskiego; między płuca a między żołądek. A on rzekł woźnicy swemu: Obróć rękę twą a wywieź mię z wojska, bociem ciężko zranion. 35Stoczona tedy jest bitwa onego dnia, a król Izraelski stał na wozie swym przeciw Syryjczykom. I umarł wieczór, a krew rany ciekła na wóz. 36I woźny wołał po wszytkim wojsku, niżli słońce zaszło, mówiąc: Każdy się niech wróci do miasta i do ziemie swej. 37A król umarł i przywiezion jest do Samaryjej. I pogrzebli króla w Samaryjej, 38i omyto wóz jego w sadzawce Samaryjskiej, a psi lizali krew jego, i wodze wymyli, według słowa PANSKIEGO, które był rzekł. 39A ostatek mów Achabowych i wszytko, co czynił, i dom z kości słoniowej, który zbudował, i wszytkich miast, które pobudował, izali to nie opisano jest w księgach mów dni królów Izraelskich? 40Zasnął tedy Achab z ojcy swymi, a Ochozjasz, syn jego, królował miasto niego. 41Jozafat zaś, syn Asa, począł był królować nad Judą czwartego roku Achaba, króla Izraelskiego. 42Trzydzieści i pięć lat miał, kiedy królować począł, a dwadzieścia i pięć lat królował w Jeruzalem; imię matki jego Azuba, córka Salai. 43I chodził wszytką drogą Asa ojca swego, i nie ustąpił z niej, i czynił, co było prawo przed oczyma PANSKIMI. 44Wszakże jednak wyżyn nie odjął; bo jeszcze lud ofiarował i palił kadzidło na wyżynach. 45I miał Jozafat pokój z królem Izraelskim. 46A ostatek słów Jozafat i sprawy jego, które czynił, i wojny, izali to nie jest napisano w księgach słów dni królów Judzkich? 47Ale ostatek niewieściuchów, którzy byli pozostali za czasu Asa ojca jego, zniósł z ziemie. 48Ani był na ten czas król postanowiony w Edom. 49A król Jozafat uczynił był okręty na morzu, żeby chodziły do Ofir po złoto: a iść nie mogły, bo się rozbiły w Asjongaber. 50Tedy mówił Ochozjasz, syn Achabów, do Jozafata: Niech idą słudzy moi z sługami twoimi w okręciech. I nie chciał Jozafat. 51I zasnął Jozafat z ojcy swymi, i pogrzebion jest z nimi w mieście Dawida, ojca jego, i królował Joram, syn jego, miasto niego. 52A Ochozjasz, syn Achab, począł był królować nad Izraelem w Samaryjej roku siedmnastego Jozafata, króla Judzkiego, i królował nad Izraelem dwie lecie. 53I czynił złość przed oczyma PANSKIMI, i chodził drogą ojca swego i matki swej, i drogą Jeroboama, syna Nabat, który o grzech przyprawił Izraela.
Porównaj werset ...
Schowek
Kopiuj werset
Zaznacz / Odznacz
Zaznacz wszystkie
Odznacz wszystkie
Link do wersetuNawigacja
Wczytywanie listy ksiąg ...Nie bój się! - Werset na dziś
Wersety o pokoju na 365 dni w roku!
Bo wszyscy go widzieli i przelękli się. A On zaraz przemówił do nich tymi słowy: Ufajcie, Jam jest, Nie bójcie się.
Mar 6:50
Mar 6:50
W Chrystusie
Z Chrystusem jestem ukrzyżowany; żyję więc już nie ja, ale żyje we mnie Chrystus; a obecne życie moje w ciele jest życiem w wierze w Syna Bożego, który mnie umiłował i wydał samego siebie za mnie.
Gal 2:20
Gal 2:20
Kim jesteś i co masz w Chrystusie.
Czy wiesz że?
Pewnego razu Zachariasz niósł ze sobą dwie laski. Nazwał je "Przychylność" i "Jedność" (Zach 11:7).
Fakty i ciekawostki Biblijne.
Obietnice Boże
"Uczyłem mój lud, że może mieć, to co mówi, lecz oni ciągle mówią, to co mają."
Szukaj w dialogach Beta
Pozostaw to pole puste aby wyświetlić wszystkie wypowiedzi tej lub do tej osoby.
Czy napewno chcesz wykonać tę operację ?