Biblia Gdańska (1632)
Księga: Psalmów 92:13
92:1

Psalm a pieśń na dzień sobotni.
92:2

Dobra rzecz jest wysławiać Pana, a śpiewać imieniowi twemu, o Najwyższy.
92:3

Opowiadać z poranku miłosierdzie twoje, i prawdę twoję na każdą noc,
92:4

Na instrumencie o dziesięciu strunach, na lutni, i na harfie z śpiewaniem.
92:5

Albowiemeś mię rozweselił, Panie! sprawami twemi; o sprawach rąk twoich śpiewać będę.
92:6

O jako wielmożne są sprawy twoje, Panie! bardzo głębokie są myśli twoje.
92:7

Człowiek bydlęcy nie zna, a głupi nie zrozumiewa tego,
92:8

Iż wyrastają niezbożnicy jako ziele, a kwitną wszyscy, którzy czynią nieprawość, aby byli wykorzenieni aż na wieki;
92:9

Ale ty, o Najwyższy! jesteś Panem na wieki.
92:10

Albowiem, oto nieprzyjaciele twoi, Panie! albowiem oto nieprzyjaciele twoi zginą; rozproszeni będą wszyscy, którzy czynią nieprawość.
92:11

Ale róg mój wywyższysz jako jednorożców; pokropiony będę olejkiem świeżym.
92:12

I ujrzy oko moje nieszczęście tych, co na mię czyhają; o złośnikach, którzy powstawają przeciwko mnie, usłyszą uszy moje.
92:13

Sprawiedliwy jako palma zakwitnie, jako cedra na Libanie rozmnoży się.
92:14

Wszczepieni w domu Pańskim, w sieniach Boga naszego zakwitną.
92:15

Nawet i w sędziwości przyniosą owoc, czerstwymi i zielonymi będą;
92:16

Aby to opowiadano, że uprzejmym jest Pan, skała moja, a że w nim nie masz żadnej nieprawości.