Biblia Gdańska (1632)
Księga: Psalmów 50:3
50:1

Psalm Asafowi podany. Bóg nad Bogami, Pan mówił i przyzwał ziemię od wschodu słońca aż do zachodu jego.
50:2

Objaśnił się Bóg z Syonu w doskonałej ozdobie.
50:3

Przyjdzie Bóg nasz, a nie będzie milczał; ogień przed twarzą jego będzie pożerał, a około niego powstanie wicher gwałtowny.
50:4

Przyzwie z góry niebiosa i ziemię, aby sądził lud swój.
50:5

Mówiąc: Zgromadźcie mi świętych moich, którzy ze mną uczynili przymierze przy ofierze.
50:6

Tedy niebiosa opowiedzą sprawiedliwość jego; albowiem sam Bóg jest sędzią. Sela.
50:7

Słuchaj, ludu mój! a będę mówił; słuchaj, Izraelu! a oświadczę się przed tobą: Jam Bóg, Bóg twój Jam jest.
50:8

Nie będę cię z ofiar twoich winił, ani całopalenia twego, które są zawsze przedemną.
50:9

Nie wezmę z domu twojego cielca, ani z okołu twego kozłów.
50:10

Albowiem mój jest wszelki zwierz leśny, i tysiące bydła po górach.
50:11

Znam wszystko ptastwo po górach, i zwierz polny jest przedemną.
50:12

Będęli łaknął, nie rzekęć o to; bo mój jest okrąg ziemi, i napełnienie jego.
50:13

Izali jadam mięso wołowe? albo pijam krew kozłową?
50:14

Ofiaruj Bogu chwałę, i oddaj Najwyższemu śluby twoje;
50:15

A wzywaj mię w dzień utrapienia: tedy cię wyrwę, a ty mię uwielbisz.
50:16

Lecz niezbożnemu rzekł Bóg: Cóżci do tego, że opowiadasz ustawy moje, a bieżesz przymierze moje w usta twoje?
50:17

Ponieważ masz w nienawiści karność, i zarzuciłeś słowa moje za się.
50:18

Widziszli złodzieja, bieżysz z nim, a z cudzołożnikami masz skład twój.
50:19

Usta twoje rozpuszczasz na złe, a język twój składa zdrady.
50:20

Zasiadłszy mówisz przeciwko bratu twemu, a lżysz syna matki twojej.
50:21

Toś czynił, a Jam milczał; dlategoś mniemał, żem ja tobie podobny, ale będę cię karał, i stawięć to przed oczy twoje.
50:22

Zrozumiejcież to wżdy teraz, którzy zapominacie Boga, bym was snać nie porwał, a nie będzie ktoby was wyrwał.
50:23

Kto mi ofiaruje chwałę, uczci mię; a temu, który naprawia drogę swą, ukażę zbawienie Boże.