Nawigacja

Biblia Gdańska (1632)
Księga: Psalmów 16:7

¹Złota pieśń Dawidowa. ²Strzeż mię, o Boże! bo w tobie ufam. Rzecz, duszo moja! Panu: Tyś Pan mój, a dobroć moja nic ci nie pomoże, ³Ale świętym, którzy są na ziemi, i zacnym, w których wszystko kochanie moje. ⁴Rozmnożą się boleści tych, którzy się za cudzym bogiem kwapią; nie ukuszę ze krwi mokrych ofiar ich, ani wezmę imion ich w usta moje. ⁵Pan jest cząstką dziedzictwa mego, i kielicha mego, ty zatrzymujesz los mój. ⁶Sznury mi przypadły na miejscach wesołych, a dziedzictwo wdzięczne przyszło na mię. ⁷Będę błogosławił Pana, który mi dał radę, gdyż i w nocy ćwiczą mię nerki moje. ⁸Stawiałem Pana zawsze przed oczyma swemi; a iż on jest po prawicy mojej, nie będę wzruszony. ⁹Przetoż uweseliło się serce moje, a rozradowała się chwała moja; dotego ciało moje mieszkać będzie bezpiecznie. ¹⁰Bo nie zostawisz duszy mojej w grobie, ani dopuścisz świętemu twemu oglądać skażenia. ¹¹Oznajmisz mi drogę żywota; obfitość wesela jest przed obliczem twojem, rozkoszy po prawicy twojej aż na wieki.