Nawigacja

Biblia Gdańska (1632)
Księga: Psalmów 147:7

¹Chwalcie Pana; albowiem dobra rzecz jest, śpiewać Bogu naszemu; albowiem to wdzięczna i przystojna jest chwała. ²Pan Jeruzalem buduje, a rozproszonego Izraela zgromadza. ³Który uzdrawia skruszonych na sercu, a zawiązuje boleści ich. ⁴Który rachuje liczbę gwiazd, a każdą z nich imieniem jej nazywa. ⁵Wielki jest Pan nasz, i wielki w mocy; rozumienia jego niemasz liczby. ⁶Pan pokornych podnosi; ale niepobożnych aż ku ziemi uniża. ⁷Śpiewajcież Panu z chwałą; śpiewajcie Bogu naszemu na harfie; ⁸Który okrywa niebiosa obłokami, a deszcz ziemi gotuje: który czyni, że rośnie trawa po górach; ⁹Który daje bydłu pokarm ich, i kruczętom młodym, które wołają do niego. ¹⁰Nie kocha się w mocy końskiej, ani się kocha w goleniach męskich. ¹¹Kocha się Pan w tych, którzy się go boją, a którzy ufają w miłosierdziu jego. ¹²Chwalże, Jeruzalemie! Pana; chwalże , Syonie! Boga twego. ¹³Albowiem on umacnia zawory bram twoich, a błogosławi synów twoich w pośrodku ciebie. ¹⁴On czyni pokój w granicach twoich, a najwyborniejszą pszenicą nasyca cię. ¹⁵On wysyła słowo swe na ziemię; bardzo prędko bieży wyrok jego. ¹⁶On daje śnieg jako wełnę, szron jako popiół rozsypuje. ¹⁷Rzuca lód swój jako bryły; przed zimnem jego któż się ostoi? ¹⁸Posyła słowo swoje, i roztapia je; powienie wiatrem swym, a rozlewają wody. ¹⁹Oznajmuje słowo swe Jakóbowi, ustawy swe i sądy swe Izraelowi. ²⁰Nie uczynił tak żadnemu narodowi; przetoż nie poznali sądów jego. Halleluja.