Biblia Gdańska (1632)Księga: Psalmów 147:7 ...
147:1
Chwalcie Pana; albowiem dobra rzecz jest, śpiewać Bogu naszemu; albowiem to wdzięczna i przystojna jest chwała.
147:2
Pan Jeruzalem buduje, a rozproszonego Izraela zgromadza.
147:3
Który uzdrawia skruszonych na sercu, a zawiązuje boleści ich.
147:4
Który rachuje liczbę gwiazd, a każdą z nich imieniem jej nazywa.
147:5
Wielki jest Pan nasz, i wielki w mocy; rozumienia jego niemasz liczby.
147:6
Pan pokornych podnosi; ale niepobożnych aż ku ziemi uniża.
147:7
Śpiewajcież Panu z chwałą; śpiewajcie Bogu naszemu na harfie;
147:8
Który okrywa niebiosa obłokami, a deszcz ziemi gotuje: który czyni, że rośnie trawa po górach;
147:9
Który daje bydłu pokarm ich, i kruczętom młodym, które wołają do niego.
147:10
Nie kocha się w mocy końskiej, ani się kocha w goleniach męskich.
147:11
Kocha się Pan w tych, którzy się go boją, a którzy ufają w miłosierdziu jego.
147:12
Chwalże, Jeruzalemie! Pana; chwalże , Syonie! Boga twego.
147:13
Albowiem on umacnia zawory bram twoich, a błogosławi synów twoich w pośrodku ciebie.
147:14
On czyni pokój w granicach twoich, a najwyborniejszą pszenicą nasyca cię.
147:15
On wysyła słowo swe na ziemię; bardzo prędko bieży wyrok jego.
147:16
On daje śnieg jako wełnę, szron jako popiół rozsypuje.
147:17
Rzuca lód swój jako bryły; przed zimnem jego któż się ostoi?
147:18
Posyła słowo swoje, i roztapia je; powienie wiatrem swym, a rozlewają wody.
147:19
Oznajmuje słowo swe Jakóbowi, ustawy swe i sądy swe Izraelowi.
147:20
Nie uczynił tak żadnemu narodowi; przetoż nie poznali sądów jego. Halleluja.