Biblia Gdańska (1632)
Księga: Ijobowa 7:4
7:1

Izali czas nie jest zamierzony człowiekowi na ziemi? a jako dni najemnicze nie są dni jego?
7:2

Jako sługa pragnie cienia, a jako najemnik czeka końca pracy swojej:
7:3

Takiem ja prawem dziedzicznem wziął miesiące próżne, a nocy boleśne są mi naznaczone.
7:4

Układęli się, tedy mówię: Kiedyż wstanę? a rychło pominie noc? i pełen bywam myślenia aż do świtania.
7:5

Obleczone jest ciało moje w robaki i w plugastwo z prochu; skóra moja popadała się, i rozsiadła się.
7:6

Dni moje prędsze są, niż czółnek tkacki, i strawione są bez nadziei.
7:7

Wspomnij, o Panie! iż wiatrem jest żywot mój, nie wróci się oko moje, aby widziało dobre rzeczy.
7:8

Ani mię ogląda oko, które mię widywało; oczy twoje obrócone będą na mię, a mnie nie będzie.
7:9

Jako niszczeje obłok i przemija, tak zstępujący do grobu nie wynijdzie;
7:10

Nie wróci się więcej do domu swego, ani go więcej pozna miejsce jego.
7:11

Przetoż ja nie mogę zawściągnąć ust moich; mówić będę w utrapieniu ducha mego, będę rozmawiał w gorzkości duszy mojej.
7:12

Izażem ja jest morze, albo wieloryb, zasię mię osadził strażą?
7:13

Gdym rzekł: Pocieszy mię łoże moje, i ulży mi narzekania mego pościel moja:
7:14

Tedy mię straszysz przez sny, i przez widzenia trwożysz mną.
7:15

A przetoż obrała sobie powieszenie dusz moja, a śmierć raczej, niż zostać w kościach.
7:16

Sprzykrzyłem sobie żywot, nie wiecznie będę żyw. Zaniechajże mię, bo marnością są dni moje.
7:17

Cóż jest człowiek, że go tak wielce ważysz? a że przykładasz ku niemu serce twoje?
7:18

A że go nawiedzasz na każdy zaranek? i na każdą chwilę doświadczasz go?
7:19

Pokądże się nie odwrócisz odemnie? a nie zaniechasz mię, ażbym przełknął ślinę moję?
7:20

Zgrzeszyłem, cóż mam czynić? o stróżu ludzki! czemuś mię sobie za cel położył, abym był sam sobie ciężarem?
7:21

Przecz nie odejmiesz przestępstwa mego, i nie przepuścisz nieprawości mojej? Bo się teraz w prochu położę, a choćbyś mię szukał rano, nie będzie mię.