Biblia Gdańska (1632)
Księga: Ijobowa 33:6
33:1

A przetoż, Ijobie! słuchaj proszę mów moich, a wszystkie słowa moje przyjmij w uszy.
33:2

Oto teraz otworzę usta moje, a język mój będzie mówił w podniebieniu mojem.
33:3

Szczerością serca mego będą słowa moje, a czyste zdania wargi moje mówić będą.
33:4

Duch Boży uczynił mię, a tchnienie Wszechmocnego ożywiło mię.
33:5

Możeszli, odpowiedz mi; sporządź się, a stań przeciwko mnie.
33:6

Oto ja według słów twoich odpowiem ci za Boga, chociażem ja też z błota utworzony.
33:7

Oto strach mój nie zatrwoży cię, a ręka moja nie obciąży cię.
33:8

A wszakżeś rzekł w uszy moje, i słyszałem głos słów moich.
33:9

Czystym ja bez przestępstwa; niewinnym ja, i nie masz we mnie nieprawości.
33:10

Oto znajduje Bóg przyczyny przeciwko mnie, a poczytuje mię za nieprzyjaciela swego.
33:11

Podaje w okowy nogi moje, a podstrzega wszystkich ścieżek moich.
33:12

Otości na to tak odpowiadam: W tem nie jesteś sprawiedliwy; bo większy jest Bóg, niż człowiek.
33:13

Przeczże się z nim spierasz, żeć wszystkich spraw swoich nie objawia?
33:14

Wszak Bóg mówi i raz i drugi, a człowiek tego nie uważa.
33:15

We śnie w widzeniu nocnem, gdy twardy sen przypada na ludzie gdy śpią na łożu:
33:16

Tedy otwiera ucho ludzkie, a to, czem ich ćwiczy, pieczętuje,
33:17

Aby człowieka odwiódł od złej sprawy jego, i pychę od męża aby odjął;
33:18

Aby zahamował duszę jego od dołu, a żywot jego aby na miecz nie trafił.
33:19

Każe go też boleścią na łożu jego, a we wszystkich kościach jego ciężką niemocą.
33:20

Tak, że sobie żywot jego chleb obrzydzi, a dusza jego pokarm wdzięczny.
33:21

Zniszczeje znacznie ciało jego, i wysadzą się kości jego, których nie widać było;
33:22

I przybliża się do grobu dusza jego a żywot jego do rzeczy śmierć przynoszących.
33:23

Jeźli będzie u niego jaki Anioł wymowny, jeden z tysiąca, aby opowiedział człowiekowi powinność jego:
33:24

Tedy się nad nim Bóg zmiłuje, a rzecze: Wybaw go, aby nie zstępował do grobu, bom znalazł ubłaganie.
33:25

I odmłodnieje ciało jego jako dziecięce, a nawróci się do dni młodości swojej.
33:26

Będzie się modlił Bogu, i przyjmie go łaskawie, i ogląda z weselem oblicze jego, i przywróci człowiekowi sprawiedliwość jego;
33:27

Który poglądając na ludzi, rzecze: Zgrzeszyłem był, i co było prawego, podwróciłem; ale mi to nie było pożyteczno.
33:28

Lecz Bóg wybawił duszę moję, aby nie zstąpiła do dołu, a żywot mój aby oglądał światłość.
33:29

Oto wszystko to czyni Bóg po dwakroć i po trzykroć z człowiekiem,
33:30

Aby odwrócił duszę jego od dołu, a żeby oświecon był światłością żyjących.
33:31

Uważaj to, Ijobie, słuchaj mię; milcz, a ja będę mówił.
33:32

Wszakże maszli co mówić, a odpowiedzże mi; mów, bobym cię rad usprawiedliwił.
33:33

A jeźli niemasz, słuchajże mię, a nauczę cię mądrości.