Biblia Gdańska (1632)
Księga: Ijobowa 12:1
12:1

Zatem odpowiedział Ijob i, rzekł:
12:2

Wieraście wy sami ludźmi? i z wamiż umrze mądrość?
12:3

Teżci ja mam serce jako i wy, anim jest podlejszym niżeli wy; a któż i tego nie wie, co i wy?
12:4

Pośmiewiskiem jestem przyjacielowi memu, który gdy woła do Boga, ozywa mu się; naśmiewiskiem jest sprawiedliwy i doskonały.
12:5

Ten, co jest upadku bliski, jest pochodnią wzgardzoną człowiekowi, według myśli pokoju zażywającemu.
12:6

Spokojne i bezpieczne są namioty zbójców tych, którzy draźnią Boga, którym Bóg daje w ręce dobre rzeczy.
12:7

A nawet pytaj się proszę bydląt, a one cię nauczą; i ptastwa niebieskiego, a oznajmi tobie.
12:8

Albo się rozmów z ziemią, a ona cię nauczy, i rozpowiedząć ryby morskie.
12:9

Któż nie wie z tych wszystkich rzeczy, że to ręka Pańska sprawiła?
12:10

W którego ręku jest dusza wszelkiej rzeczy żywej, i duch wszelkiego ciała ludzkiego.
12:11

Azaż nie ucho mowy doświadcza, jako usta pokarmu smakują?
12:12

W ludziach starych jest mądrość, a w długich dniach roztropność.
12:13

Dopieroż u Pana jest mądrość, i siła, i rada, i umiejętność.
12:14

Oto on burzy, a nikt nie zbuduje; zamknie człowieka, a nikt mu nie otworzy.
12:15

On gdy zatrzyma wody, wyschną; a gdy je wypuści, podwracają ziemię.
12:16

U niego jest moc i mądrość. Jego jest błądzący, i w błąd zawodzący.
12:17

On obiera radców z mądrości, a sędziów przywodzi do głupstwa.
12:18

On pas królów rozwiązuje, i znowu przepasuje pasem biodra ich.
12:19

Podaje książęta na łup, a mocarze podwraca.
12:20

Odejmuje usta krasomówcom, a rozsądek starym odbiera.
12:21

Wylewa wzgardę na książęta, a mdli siły mocarzów.
12:22

On odkrywa głębokie rzeczy z ciemności, a wywodzi na jaśnię cień śmierci.
12:23

Rozmnaża narody, i wytraca je; rozszerza lud, i umniejsza go.
12:24

On odejmuje serca przełożonym ludu ziemi, a czyni, że błądzą po pustyni bezdrożnej;
12:25

Że macają w ciemnościach, gdzie nie masz światłości, a sprawuje, że błądzą jako pijani.