Biblia Brzeska
Księga: Przypowieści Salomona 25:14

Tytuł oryginalny
Księgi przypowieści SalomonowychO PrzekładzieBiblia Brzeska transkrypcja typu "B".
Copyright © 2003 Kalwin Publishing. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Tekst umieszczony za zgodą Kalwin Publishing Clifton, New Jersey.
peter@kalwin.net 25:1

Tyć też są przypowieści Salomonowe, które przepisali mężowie Ezechiasza, króla judzkiego.
25:2

W tymci jest chwała Boża, taić słowo; a w tym jest chwała królów, badać się powieści.
25:3

Wysokości niebieskiej i głębokości ziemie, także i serc królewskich nikt doścignąć nie może.
25:4

Odejm żużelicę od śrebra, a okaże się złotnikowi klenot.
25:5

Także odejm złośnika od obliczności królewskiej, a umocni się w sprawiedliwości stolica jego.
25:6

Nie czyń się zacniejszym przed królem, ani stawaj na miejscu ludzi zacnych.
25:7

Abowiem lepiej jest, iż ci rzeką: Przystęp tu, a niżli by cię kto miał zelżyć przed książęciem, na którego patrzyły oczy twoje.
25:8

Nie porywaj się prędko ku swarowi, gdyż nie wiesz co byś czynić miał, gdyby cię zawstydził bliźni twój.
25:9

Sprawuj rzecz twą z bliźnim swoim, a nie objawiaj tajemnice drugiemu.
25:10

By snadź ten, który słucha, nie zestromocił cię, a nie mógłbyś ujdź pohańbienia twego.
25:11

Jakie są jabłka złote srebrną robotą oprawione, takieć jest słowo k rzeczy powiedziane.
25:12

Napominanie człowieka mądrego temu, który go słucha, jest jak nausznica złota i klenoty złote.
25:13

Jako przyjemne jest mroźne zimno czasu żniwa, tak wierny poseł temu, który go posyła, bo ochładza myśl pana swojego.
25:14

Człowiek, który się fałszywie chlubi z swej szczodrobliwości, jest jako obłok i wiatr oprócz dżdża.
25:15

Książę cierpliwością bywa ubłagane, a język wdzięczny kruszy kości.
25:16

Jesli najdziesz miód, jedzże ileć potrzeba, byś się snadź objadszy nie zrzucił go.
25:17

Nie ucząszczaj nazbyt do domu bliźniego twego, by cię snadź nie miał w nienawiści z częstego bywania.
25:18

Człowiek, który fałszywie świadczy przeciw bliźniemu swemu, jest jako młot, miecz i ostra strzała.
25:19

Ufanie w człowieku przewrotnym czasu utrapienia, jest jako ząb wypróchniały i noga ślizająca się.
25:20

Jako ten, który z siebie zwłóczy odzienie czasu zimna, abo leje ocet na mydło, takowyć ten jest, który śpiewa piosnki sercu utrapionemu.
25:21

Jesliże będzie łaknął ten, który cię nienawidzi, nakarmi go chlebem, a jesliby pragnął, daj mu pić wody.
25:22

Abowiem węgle rozpalone zgromadzisz na głowę jego, a Pan to tobie nagrodzi.
25:23

Jako wiatr północny rozpędza deszcz, tak oblicze srogie język usczypliwy.
25:24

Lepiej jest siedzieć w kącie pod dachem, niż z niewiastą swarliwą w domu przestronym.
25:25

Poselstwo dobre z ziemie dalekiej jest jako woda chłodna człowiekowi pragnącemu.
25:26

Jako studnica zamącona i źrzódło zepsowane, tak jest człowiek sprawiedliwy uniżający się przed złośnikiem.
25:27

Jako nie jest rzecz dobra jeść wiele miodu, tak wywiadowanie własnej chwały nie jest chwalebne.
25:28

Człowiek, który nie zawściąga ducha swego, jest jako miasto około którego obalą mury.