Wyszukiwanie
Tytuł oryginalnyKsięgi Psalmów abo pieśni Dawidowych
1Maskil Asafowe. Słuchaj ludu mój zakonu mego, nakłońcież uszu waszych ku słowam ust moich. 2Otwórzże usta swe ku przypowieści, a będę wyprawował gadki czasów przeszłych. 3Którechmy słyszeli i doznali ich, a które nam opowiedali ojcowie naszy. 4Nie zataimy też tego przed syny ich, którzy potym przyszłemu potomstwu będą opowiedać chwały Pańskie, moc jego i cuda, które czynił. 5I wzbudził świadectwo w Jakubie, a postanowił zakon w Izraelu i co rozkazał ojcom naszym, aby to oznajmowali synom swoim. 6Aby to wiedzieli potomkowie ich, a ci synowie, którzy się narodzili, podróstszy, będą opowiedać synom swoim. 7Aby pokładali nadzieję swoję w Bogu, a nie zapamiętawali spraw Bożych, strzegąc rozkazania jego. 8Aby się też nie stali jako ojcowie ich narodem niewiernym i odpornym; narodem serca nieprawego, a którego duch nie był wiernym Bogu. 9Synowie Efraimowi zbrojni, strzelający z łuku, podali tył czasu walki. 10Nie strzegli przymierza Bożego, ani chcieli chodzić w zakonie jego. 11Ale zapomnieli spraw jego i cudów jego, które im okazował. 12Czynił cuda przed ojcy ich w ziemi egipskiej na polu Zoan. 13Rozdzielił morze i przeprowadził je przez nie, a kazał stanąć wodam na kupie. 14I prowadził je w obłoku przez dzień, a przez wszytkę noc w jasnym ogniu. 15Rozczepił skałę na puszczy, a dał im picie z przepaści wielkich. 16I wywiódł strumienie z opoki, a puścił wody jako rzeki. 17A wszakoż oni zasię zgrzeszyli przeciwko jemu, wzruszając ku gniewu Nawyższego na puszczy. 18I kusili Boga w sercu swym prosząc o pokarm ku swej chciwości. 19A mówili przeciwko Bogu tymi słowy: Izali Bóg może nam zgotować stół na puszczy? 20Oto roztrącił opoki i wypłynęły wody, a strumienie wzbierały. Izali też może dać chleb, a nagotować mięsa ludowi swemu? 21A przetoż Pan słysząc to rozgniewał się, a ogień jego zapalił się przeciw Jakubowi i wzruszyła się popędliwość jego przeciwko Izraelowi. 22Iż nie wierzyli Bogu, a nie ufali w wybawieniu jego. 23Abowiem rozkazał z wierzchu obłokom, a otworzył forty niebieskie. 24I puścił im jako deszcz mannę ku pokarmowi, a pszenicę niebieską oddał im. 25Chleb mocarzów jadł człowiek, a posłał im pokarm obfity. 26Abowiem wzbudził wiatr zewschodni na niebie, a przywiódł w mocy swej wiatr z południa. 27I puścił na nie jako proch mięso, a jako piasek morski ptastwo skrzydlate. 28I dał im upaść w pośród namiotów ich i około obozu ich. 29Tedy się najedli i nasyceni są barzo, a dosyć się stało chciwości ich. 30A jeszcze nie mieli dosyć w chuci swej i jeszcze mieli pokarm w uściech swych. 31Gdy gniew Boży zstąpił na nie, a pomordował co natłusze z nich, a przedniejsze z Izraela złożył. 32W tym wszytkim jeszcze zgrzeszyli i nie wierzyli cudam jego. 33A przetoż czasy ich i lata ich prędko w niwecz obrócił. 34Jesli je kiedy mordował, wzywali go i nawracali się, a raniuczko szukali Boga. 35Przypominając sobie, iż Bóg jest skałą ich, a Bóg nawyższy odkupicielem ich. 36I nadobnie mówili do niego usty swoimi, ale językiem swym kłamali. 37Serce ich nie było prawe przed nim, a nie byli wiernymi w przymierzu jego. 38A wszakoż on jako miłosierny odpuszczał im złości, a nie zatracił ich i częstokroć od nich odwracał gniew swój, a nie pobudzał wszytkiego rozgniewania swego. 39Rozpominając na to, że są ciałem, a wiatr idący przed się, a nie wracający się. 40Ile kroć wzruszali go ku gniewu na puszczy, a przykrzyli mu się ma miejscach pustych. 41A częstokroć się odwracając, kusili Boga, zamierzając kres świętemu izraelskiemu. 42Nie pamiętali na możność jego i na on dzień, w który je wywiódł z uciśnienia. 43Ani na onego, który okazował cuda swe w Egiptcie, a dziwy swe w krainie Zoan. 44I obrócił w krew rzeki ich i strumienie ich, aby z nich nie pili. 45Puścił na nie wielkość much, które je kąsały; a żaby, które je gubiły. 46Oddał chrząszczom owoce ich; a pracą ich szarańczej. 47Potłukł gradem winnice ich; a plone figi ich wielkim gradem 48I potłukł gradem bydła ich; a majętności ich popalił węglem ognistem. 49Puścił na nie zapalczywość popędliwości swojej i gniew swój; srogość i uciśnienie sprawą duchów złych. 50Wyprostował ścieżkę gniewowi swemu i nie zawściągnął zdrowia ich od śmierci, ale żywot ich zaraził powietrzem. 51I pobił wszytki pierworodne w Egiptcie i pierworództwa mocy ich w przybytkoch Cham. 52I wyprowadził lud swój jako owieczki, a wiódł je jako stado na puszczy. 53Prowadził je w beśpieczeństwie, iż się nic nie lękali, a nieprzyjacioły ich okryło morze. 54Wiódł je do granic miejsca swego świętego, a na oto tę górę, której dostała prawica jego. 55Wyrzucił przed nimi pogany, a przypadły na nie sznury dziedzictwa i dał mieszkanie w przybytkoch ich narodowi izraelskiemu. 56A wszakoż kusili go i przykrzyli się Bogu najwyższemu, a nie strzegli świadectwa jego. 57Odwrócili się i przewrotnie się z nim obchodzili jako ojcowie ich; wywrócili się jako lud omylny. 58I wzruszyli go ku gniewu na górach swoich, a bałwany swymi wyzwali go ku zapalczywości. 59Co słysząc Bóg wzruszył się i barzo wzgardził ludem izraelskim. 60I dlatego opuścił przybytek Sylo i namiot, w którym mieszkał miedzy ludźmi. 61I podał do więzienia moc swoję, a chwałę swoję w ręce nieprzyjacielowi. 62Podał też pod miecz lud swój, a rozgniewał się na dziedzictwo swe. 63Młodzieńce jego pożarł ogień, a panienki jego nie były w uczciwości. 64Kapłani jego polegli od miecza, a wdowy jego nie chodziły w żałobie. 65A wszakoż się Pan ocucił jako ze snu, a jako mocarz wykrzykając podpiwszy sobie. 66I poraził nieprzyjacioły swoje, iż podali tył; a podał je w wieczne pohańbienie. 67Wzgardził namiot Józefów, a pokolenia Efraimowego nie obrał. 68Obrał sobie naród judzki i górę Syjon, w której się rozkochał. 69I pobudował sobie jako pałace wysokie miejsce święte swoje; a jako ziemię, której grunty założył od wieku. 70I obrał Dawida, służebnika swego, a wyjął go z obór owczych. 71A tego, który pasł owce dojne, przywiódł k temu, aby pasł Jakuba, lud jego i Izraela, dziedzictwo jego. 72A przetoż on je chował w szczyrości serca swego i w roztropności rąk swych prowadził je.
Porównaj werset ...
Schowek
Kopiuj werset
Zaznacz / Odznacz
Zaznacz wszystkie
Odznacz wszystkie
Link do wersetuNawigacja
Wczytywanie listy ksiąg ...Nie bój się! - Werset na dziś
Wersety o pokoju na 365 dni w roku!
W Chrystusie
Umarliście bowiem, a życie wasze jest ukryte wraz z Chrystusem w Bogu
Kol 3:3
Kol 3:3
Kim jesteś i co masz w Chrystusie.
Czy wiesz że?
Bóg powiedział że kiedy zostanie zbudowany dom musi posiadać na dachu poręcze aby nikt z niego nie spadł i nie ściągnął na ten dom krwi (na dachu domu prowadzono bowiem wiele zajęć) (V Mojż 22:8).
Fakty i ciekawostki Biblijne.
Obietnice Boże
"Uczyłem mój lud, że może mieć, to co mówi, lecz oni ciągle mówią, to co mają."
Szukaj w dialogach Beta
Pozostaw to pole puste aby wyświetlić wszystkie wypowiedzi tej lub do tej osoby.
Czy napewno chcesz wykonać tę operację ?