Tytuł oryginalnyKsięgi Psalmów abo pieśni Dawidowych
1Przedniejszemu nad śpiewaki. Psalm Dawidów. Boże mojej chwały, nie milczże tego. 2Iżci oto zdradliwi a niepobożni otworzyli usta przeciwko mnie, a mówili ku mnie językiem kłamliwym. 3Ogarnęli mię słowy przykremi, a walczyli przeciw mnie bez przyczyny. 4Za miłość moję byli mi przeciwnymi, a jam się za nimi modlił. 5Oddawali mi złem za dobre, a nienawiścią za moję przyjaźń. 6Postawże przeciw niemu złośnika, a sprzeciwnik niech stoi po prawej ręce jego. 7Gdy o nim sąd będzie zasadzon, niechajże wyjdzie przeciwko niemu skazanie, a jego prośba niechaj go winnym uczyni. 8Niechaj się skrócą dni jego, a przełożeństwo jego niechaj weźmie kto iny. 9Synowie jego niechaj osierocieją, a żona jego niechaj będzie wdową. 10Niechajżeć się ustawicznie tułają synowie ich, niechaj żebrzą, a niechaj nabywają żywność sobie wychodząc z pustek swoich. 11Niechaj wszytka majętność jego zginie u lichwiarza, a pracą jego niechaj rozchwytają obcy. 12Niechajże się nad nim nikt nie wzrusza miłosierdziem, a niechaj nie ma nikt litości nad sierotami jego. 13Ostatki jego niechaj poginą, a w drugim narodzie niechać będzie wygładzone imię jego. 14Niechajżeć Pan przywiedzie sobie na pamięć złość ojców jego, a grzech matki jego niechać zgładzon nie będzie. 15Niechać Pan ma na nie ustawiczną pieczą, a niechaj pamiątkę ich wytraci z ziemie. 16Przeto, iż on też zapominał czynić miłosierdzia, a prześladował człowieka ubogiego i żebraka, a chciał zabić tego, który był serca zafrasowanego. 17A iż się kochał w złorzeczeństwie, przeto nań też przyszło, a gdyż nie chciał błogosławieństwa, oddaliło się od niego. 18Oblókł się w przeklęctwo jako w szatę swoję, przeniknęło jako woda aż do wnętrzności jego, a jako oliwa aż w kości jego. 19Niechajżeć w nim chodzi jako w szacie, a miasto pasa niechać się im zawżdy opasuje. 20Ta zapłata od Pana niechać będzie sprzeciwnikom moim i tym, którzy wszytko złe mówią przeciw duszy mojej. 21Ale ty, o Panie, Boże mój, uczyń tak ze mną dla imienia twego, a gdyż jest dobrotliwe miłosierdzie twoje, wyrwisz ty mnie sam. 22Abowiemem-ci ja jest ubogi i niedostateczny, a serce moje zranione jest we mnie. 23Przemijam prawie jako cień ginący prędko, a ginę jako szarańcza. 24Zemdlone są od postu kolana moje, a ciało moje wychudło przez tłustości. 25I zstałem się ja u nich pośmiewiskiem, a którzy mię widzieli, kiwali na mię głową. 26Wspomóżże mię, o Panie, Boże mój, a wybaw mię według miłosierdzia twego. 27Aby poznali, iż to jest moc twoja, a iż ty to czynisz Panie. 28Niechajżeć mi oni złorzeczą, a ty błogosław; niechaj powstawają, aleć będą zawstydzeni, a rozweseli się służebnik twój. 29Przeciwnicy moi niechać będą wstydem obleczeni, a niechać się okryją sromotą swą. 30Będę zacnie wysławiał Pana usty mojemi, a pośród wiela ludu chwalić go będę. 31Iż on stanął po prawej stronie ubogiemu, aby go wybawił od tych, którzy chcieli potępić duszę jego.
Wyszukiwanie

Porównaj werset ...
Schowek
Kopiuj werset
Zaznacz / Odznacz
Zaznacz wszystkie
Odznacz wszystkie
Link do wersetu
Wczytywanie listy ksiąg ...







Czy napewno chcesz wykonać tę operację ?