Biblia Brzeska
Księga Ezechiela 46:8

Pan Bóg tak mówi: Brana sieni wewnętrznej, która jest ku wschodu słońca, zamkniona będzie przez sześć dni robotnych, ale w dzień szabatny i w dzień odnowienia miesiąców otworzona będzie.

A książę wnidzie drogą przez sień ku branie zewnętrznej i stanie u podwoja brany, kapłani też sprawować będą zapaloną ofiarę jego i spokojną, a nakłoni się ku progu brany i potym wynidzie; brana też zamkniona będzie aż do wieczora.

Lud się też onej ziemie kłaniać będzie w weściu brany w szabaty i czasu odnowienia miesiąców przed Panem.

A ofiara palona, którą książę będzie sprawować Panu w dzień szabatny, będzie sześć baranków nienaruszonych i skop nieułomny.

Będzie też przy skopie ofiarował jedno efa, z barany także ofiara według zdania i wolej jego, a przy efa jeden hyn oleju.

A w dzień odnowienia miesiąca ofiara będzie cielec z bydła nienaruszonego, przytym sześć baranów nienaruszonych i skop jeden nieułomny.

Przytym będzie ofiara z cielcem jedno efa, a drugie z skopem, także i z barany według zdania jego, a jeden hyn oleju przy efa.

A gdy wnidzie książę drogą w przysionek brany, tedy tamże tąż drogą wynidzie.

Ale gdy lud onej ziemie przyjdzie przed obliczność Pańską w dni święte, ten który wnidzie drogą brany od północy, aby się kłaniał przed Panem, wynidzie zasię drogą brany ku południu; który by zasię wszedł drogą brany od południa, tedy wynidzie drogą brany północnej, a nie wróci się tą drogą, którą wszedł, ale prosto wynidzie drugą braną, która jest przeciw jemu.

A książę, który jest w pośrodku ich, wnidzie z tymi, którzy wchodzą, a wynidzie z tymi, którzy wychodzą.

W święta uroczyste i w ine święta uczyni ofiarę z efa z cielcem i efa z skopem z barany, dar jaki by się zdał jemu, a hyn oleju wedle efa.

A jesliby też książę wolną ofiarę sprawował, abo ofiary spokojne a dobrowolne przed Panem, będzie mu otworzona brana, która jest ku wschodu słońca, a będzie sprawował ofiarę swoję zapaloną i spokojną jako zwykł sprawować w dzień szabatu, potym wynidzie, a skoro wynidzie, zamkniona będzie brana.

I uczynisz na każdy dzień ofiary Panu, baranka rocznego nienaruszonego, a czynić to będziesz na każdy dzień rano.

Uczynisz też z nim ofiarę na każde zaranie, szóstą część efa i trzecią część hynu oleju, z którym zmieszasz mąkę, a tać będzie wieczna ofiara za ustawę wieczną od Pana.

I będą ofiarować barana i ofiarę śniedną i olej na każde zaranie za ofiarę wieczną.

Pan Bóg tak mówi: Jesliby książę chciał darować któremu synowi swemu dziedzictwo, ono będzie synów jego, a ta osiadłość będzie im w dziedzictwo.

A jesliby dał dar z dziedzictwa swego, któremu z sług swych, tedy to jego będzie aż do roku wolności, a potym się ma to wrócić na książę, ale dziedzictwo jego zostanie synom jego.

Książę nie będzie odejmował z dziedzictwa ludowi, uciskając kogo w osiadłości jego, ale postanowi dziedzice swe w osiadłościach swoich, aby lud mój nie był odepchnion każdy od osiadłości swojej.

Tedy mię wiódł przez wchód, który był przy stronie brany do komór miejsca świętego kapłańskich, które były ku północy, a oto tam było miejsce ku stronie zachodniej.

Rzekł tedy do mnie: To jest miejsce, na którym kapłani warzyć będą ofiarę za występek i za grzech, a gdzie będą warzyć śniedną ofiarę, aby nic nie wynosili do sieni zwierzchniej, iżby lud nie był poświęcon.

Potym mię wywiódł do sieni zwierzchniej i przyprowadził mię do czterzech kątów sieni, a oto w każdym kącie był przysionek.

We czterzech węgłoch sieni były sionki poboczne na czterdzieści łokiet wzdłuż, a po trzydzieści łokiet wszerz. Tak też miara była wszytkich czterzech pobocznych sionek.

A ściana otaczała w koło czterzy sionki, a tam były kuchnie pobudowane przy ścianach wszędy w koło.

Rzekł tedy do mnie: Oto ty domy są kucharzów, kędy słudzy kościelni warzyć będą ofiary ludu.