Biblia Brzeska
Księga: 3 Księga Mojżeszowa 22:32
Tytuł oryginalnyTrzecie księgi Mojżeszowe które po grecku zową Leviticus
Powiedz Aaronowi i synom jego, aby się wstrzymawali od rzeczy świętych, któreby mnie Izraelczycy poświęcili, a iżby tem nie lżyli świętego imienia mego. Abowiem Ja jest Pan.
A dlategoż mów do nich: Któżkolwiek napotym z narodu waszego będąc nieczystem, przystąpiłby do rzeczy świętych, któreby Izraelczycy mnie poświęcili, ten zginie od obliczności mojej, bo Ja jestem Pan.
Ktoby też kolwiek w potomstwie Aaronowem był abo trędowatem, abo cierpiąc płynienie nasienia przyrodzonego, ten rzeczy świętych pożywać nie będzie, ażby pierwej był oczyścion; także któryby się tknął jakiego plugastwa przy pogrzebie, abo ten, z któregoby nasienie przez sen wypłynęło.
Ten któryby się dotknął tych rzeczy, nieczystem będzie aż do wieczora, a nie drzewiej rzeczy świętych pożywać ma, aż omyje wodą ciało swoje.
A aż po zachodzie słońca czystem będzie i także potym rzeczy świętych pożywać ma, abowiem to jest pożywienie jego.
Zdechliny, ani tego, coby zwierz ujadł, żaden jeść nie ma, iżby się tym nie splugawił. Bom Ja jest Pan.
A tak niech przestrzegają rozkazania mego, aby za grzech swój karani nie byli i nie pomarli w niem, gdyby je zgwałcili. Abowiem Ja jestem Pan, który je poświącam.
Ale którego by kapłan za pieniądze swe kupił, ten rzeczy tych używać będzie, a potem ci, którzy się zrodzili w domu jego tych pokarmów pożywać mają.
Córka kapłańska zostawszy wdową, abo któraby się rozwiodła z mężem i nie miała dziatek, a wróciła się zasię w dom ojcowski, także jako i w młodości swej pożywać będzie potraw ojca swego. Ale żaden człek obcy używać ich nie ma.
A jesliby kto skosztował niewiadomie rzeczy świętej, ten przyłożywszy nad to piątą część, odda kapłanowi społu z oną rzeczą świętą.
Których rzeczy świętych jesliżby pożywali, pewnie żeby nie uszli karania za grzech swój. Abowiem Ja jestem Pan, który je poświącam.
Powiedz Aaronowi i synom jego i wszytkiem Izraelitom: Którybykolwiek, tak Izraelczyk, jako i gość miedzy niemi, ofiarować miał ofiarę swoję, abo poślubioną, abo dobrowolną, ku palonej ofierze Panu.
Jesli kto Panu ofiary spokojne sprawować będzie, tak z obiecania, jako i dobrowolnie, choć z wołów, choć z owiec, tedy to ma oddać zdrowo, a przez każdego niedostatku, chce-li, aby to wdzięcznie przyjęto było.
Nie macie Panu ofiarować tego, coby było ślepe, złamane, abo na czem ochromione, guzowate, skrostawiałe, abo parszywe. Takich rzeczy nie przynoście do ołtarza Panu ku palonej ofierze.
Wołu abo owcę, chociażby mieli jaki dłuższy, abo krótszy członek, możesz za dobrowolną ofiarę oddać. Ale gdybyś poślubił, tedy to nie byłoby wdzięcznie przyjęto.
Nie przynoście, ani ofiarujcie Panu w waszej ziemi żadnego bydlęcia tłuczonego, przepukłego, rzezanego i wałaszonego.
A tak wy z rąk człowieka obcego nie sprawujcie ofiar Bogu waszemu, z takowych rzeczy wszytkich, które iż są ułomne a niedostateczne, tedy nie będą wdzięcznie od was przyjęte.
Cielec, owca i koza, gdy się urodzi, tedy przez siedm dni mają być podsadzone pod matkę. Ale ósmego dnia i potym, będzie to rzecz wdzięczna ku palonej ofierze Panu.
Nie chciejcie lżyć mojego imienia świętego, a niech będę świętem w pośrzód synów Izraelskich, gdyżem Ja jest Pan, który was poświącam.
Wyszukiwanie

Porównaj werset ...
Schowek
Kopiuj werset
Zaznacz / Odznacz
Zaznacz wszystkie
Odznacz wszystkie
Link do wersetu
Wczytywanie listy ksiąg ...







Czy napewno chcesz wykonać tę operację ?