Wyszukiwanie
Tytuł oryginalnyWtóre Księgi Mojżeszowe które zową Exodus
1Potym rzekł Pan Mojżeszowi: Idź ku faraonowi, a mów k niemu: Pan, Bóg Hebrejczyków, toć rozkazuje, iżbyś puścił lud jego, aby jemu służył. 2Abowiem jesliż go puścić nie chcesz, a będziesz ji dalej zatrzymawał, 3Natychmiast będzie ręka Pańska, to jest ciężkie powietrze, na bydła polne, na konie, osły, wielbłądy, woły i owce. 4Ale Pan zachowa bydła izraelskie miedzy egiptskiemi, tak iż nic nie zdechnie Izraelczykom. 5I już Pan na tę rzecz zamierzył czas powiedając, iż to jutroż sprawi w tej krainie. 6Nazajutrz tedy sprawił to Pan, iż wszytki bydła egiptskie wyzdychały, ale z bydł Izraelczyków i jedno nie zdechło. 7Tedy farao posłał tam i dowiedział się, że i jedno z bydł Izraelczyków nie zdechło, a wszakoż serce jego tym barziej jest zatwardzone i nie wypuścił ludu. 8Zatym rozkazał Pan Mojżeszowi i Aaronowi: Weźmicie pełne ręce popiołu z pieca, a niech ji Mojżesz przed faraonem rozsypie po wietrze. 9I obróci się w proch po wszytkiej ziemi egiptskiej i przyjdzie na ludzi i na bydło świerzb pryszczący się we wszytkiej egiptskiej ziemi. 10Nabrawszy tedy popiołu z pieca, stanęli przed faraonem, a Mojżesz rozsypał ji po wiatru, zaczym wnet ciała ludzkie i zwierzęce osypały się świerzbem pryszczącem. 11Tak iż się też czarownicy Mojżeszowi oprzeć nie mogli przed świerzbem, który się wysuł na czarowniki i na wszytki Egiptcjany. 12Ale Pan zatwadził serce faraonowe, tak iż nie był im posłuszen, jako to Pan opowiedział był Mojżeszowi. 13Potym jeszcze Pan rzekł do Mojżesza: Wstań jutro rano, a stań przed faraonem i powiedz mu: Toć rozkazał Pan, Bóg Hebrejczyków: Wypuść lud mój, aby mi służył. 14Bo już puszczę wszytki swe karania, aż do serca twego, na sługi twe i na lud twój, abyś rozumiał, iż mnie na wszem świecie równego nigdziej nie masz. 15A teraz już ręką swą skażę cię przez powietrze i lud twój z tobą społu, tak iż ty będziesz wygładzon z ziemie. 16I zapewnę cię zostawił dlatego, abych tobie oznajmił możność moję, a iżby imię moje sławiono po wszej ziemi. 17Jeszczeż się podnosisz przeciwko ludowi mojemu, a puścić go nie chcesz? 18A przetoż ja jutro o tym czasie puszczę grad barzo wielki, jaki jeszcze nigdy przed tym w Egiptcie nie bywał odtąd, jako się Egipt począł. 19A tak teraz wszytki bydła twe i to, co jedno masz na polu każ zegnać, bo tak ludzie, jako i bydła, które zastanie grad na polu, a nie byłyby zegnane do domu, wszytki potłucze, iż pozdychają. 20A który sługa faraonów lękał się słowa Pańskiego, zegnał sługi swe i bydła swe do domu. 21Ale który nie dbał na słowo Pańskie, zaniechał sług swych i bydła swego w polu. 22A tedy Pan rzekł Mojżeszowi: Podnieś rękę twą ku niebu, a upadnie grad na wszytkę ziemię egiptską, tak na ludzi, jako i na bydła i na wszytki zioła w polach egiptskich. 23A tak Mojżesz podniósł laskę swą ku niebu i spuścił Pan gromy i grady i ogień na ziemię egiptską, tak że Pan potłukł Egipt gradem. 24Tedy miedzy onem tak wielkiem gradem były łyskawice, jakie nigdy przedtym nie bywały we wszytkiej ziemi egiptskiej, od tąd jako w niej mieszkać poczęto. 25I potłukł grad we wszytkiej ziemi egiptskiej, cokolwiek było na polu, począwszy od ludzi, aż do bydła, tenże grad potłukł wszytki zioła polne i drzewa wszytki połamał. 26A wszakoż w ziemi Gessen, gdzie mieszkali synowi Izraelscy, żadnego gradu nie było. 27Tedy farao rozkazał zawołać Mojżesza i Aarona i mówił do nich: Terazem zgrzeszył. Pan jest sprawiedliwym, ale ja i lud mój jestechmy niepobożni. 28Proście Pana, aby poprzestał gromów strasznych i gradu, a ja was oprócz wszego omieszkania puszczę. 29Na to mu odpowiedział Mojżesz: Gdy wynidę z miasta, podniosę rękę swą ku Panu i przestaną gromy, a nie będzie dalej gradu, abyś wiedział, iż ziemia Pańska jest. 30Aleć to ja wiem, iż ty i słudzy twoi nie boicie się obliczności Pana Boga. 31Len tedy i jęczmień potłuczon jest, bo już jęczmień podrastał, a len już wypuszczał pałeczki swoje, 32Ale pszenica i żyto nie było potłuczone, bo późniejsze było. 33Wyszedszy tedy Mojżesz od faraona z miasta, podniósł ręce swe do Pana i przestały gromy i grady i nie szedł więcej deszcz na ziemię. 34A widząc farao, że deszcz, grad i gromy przestały, przedsię zgrzeszył, a sam i słudzy jego zatwadzeni są w sercu swem. 35Gdy tedy tak farao był serca zatwardzonego, nie puścił Izraelczyków, tak jako Pan przez Mojżesza opowiedał.
Porównaj werset ...
Schowek
Kopiuj werset
Zaznacz / Odznacz
Zaznacz wszystkie
Odznacz wszystkie
Link do wersetuNawigacja
Wczytywanie listy ksiąg ...Nie bój się! - Werset na dziś
Wersety o pokoju na 365 dni w roku!
A gdy was wydadzą, nie troszczcie się, jak i co macie mówić; albowiem będzie wam dane w tej godzinie, co macie mówić.
Mat 10:19
Mat 10:19
W Chrystusie
A jeśli dziećmi, to i dziedzicami, dziedzicami Bożymi, a współdziedzicami Chrystusa, jeśli tylko razem z nim cierpimy, abyśmy także razem z nim uwielbieni byli.
Rzym 8:17
Rzym 8:17
Kim jesteś i co masz w Chrystusie.
Czy wiesz że?
Nowa ziemia nie będzie miała żadnych mórz (Obj 21,1).
Fakty i ciekawostki Biblijne.
Obietnice Boże
Tylko On jest opoką moją i zbawieniem moim, Twierdzą moją, przeto się nie zachwieję. Dopókiż wy wszyscy napadać będziecie na człowieka, by go rozbić, Jakby był ścianą pochyłą, zwalonym murem? Zaiste, zamyślają go strącić z wysoka, Lubują się w kłamstwie, Ustami swymi błogosławią, Ale w sercu swym złorzeczą. Sela. Jedynie w Bogu jest uciszenie duszy mojej, Bo w nim pokładam nadzieję moją! Tylko On jest opoką moją i zbawieniem moim, Twierdzą moją, przeto się nie zachwieję.
Ps 62:3-7
Ps 62:3-7
"Uczyłem mój lud, że może mieć, to co mówi, lecz oni ciągle mówią, to co mają."
Szukaj w dialogach Beta
Pozostaw to pole puste aby wyświetlić wszystkie wypowiedzi tej lub do tej osoby.
Czy napewno chcesz wykonać tę operację ?