Wyszukiwanie
Tytuł oryginalnyPierwsze Księgi Samuelowe
1Tedy dnia niektórego rzekł Jonatan, syn Saulów, do sługi, który nosił broń jego: Pódźmy ku straży filistyńskiej, która jest za miejscem onym. A ojcu swemu nic o tym nie oznajmił. 2I został był Saul na granicach Gabaa pod jabłonią granatową, która była w Magron i było z nim ludu około sześci set mężów. 3A Achias, syn Achitoba, brata Ichaboda, syna Fineesowego, syna Heli, kapłana Pańskiego w Sylo nosił efod i nie wiedział lud, iż odszedł Jonatan. 4Ale tam kędy szukał sobie Jonatan prześcia ku straży filistyńskiej, była jedna skała przykra po jednej stronie, a druga po drugiej stronie; jednę zwano Boses, a drugą Sene. 5I była jedna skała od północy ku Machmas, a druga od południa ku Gabaa. 6I rzekł Jonatan ku słudze, który nosił broń jego: Pódźwa do strażej tych nieobrzezańców, owa Pan będzie stał przy nas, boć to Panu nie trudno tak w małem, jako i w wielkim poczcie wybawić. 7I odpowiedział mu on sługa: Czyń coć się podoba. Idź, ja będę z tobą, gdzie będziesz raczył. 8Tedy rzekł Jonatan: Oto pójdziemy do ludu tego, a ukażemy się im. 9Jesliż nam rzeką: Czekajcie aż do was przyjdziemy, tedy stójmy na miejscu naszym, a nie chodźmy do nich. 10Ale jesliż rzeką: Pódźcie do nas, tedy pódźmy, boć je Pan podał w ręce nasze, a to będziemy mieć za znak. 11A tak obadwa ukazali się straży filistyńskiej. I rzekli Filistyni: Onóż ci Hebrejczycy wychodzą z jaskiń swych, w których się byli pokryli. 12Tedy oni ludzie, co na straży byli, rzekli do Jonatana i do sługi, co za niem broń nosił: Pódźcie ku nam, a oznajmiemy wam nieco. I rzekł Jonatan do onego sługi swego: Pódź za mną, boć je Pan podał w ręce Izraelczykom. 13A tak Jonatan tym ochotniej szedł do nich, a on sługa jego za nim i pobici są od Jonatana i od sługi jego, który idąc za nim mordował je. 14A tać była pierwsza porażka, w której pobił Jonatan i z sługą swem około dwudziestu mężów, jakoby na pół stojaniu rolej. 15I przyszedł strach na obóz, na onem polu i na wszytek lud, a ulękła się straż i ci, którzy wtargnęli dla łupu, tak iż się wzruszyła wszytka ziemia, abowiem był strach od Boga. 16I obaczyła to straż Saulowa w Gabaa Beniamin, iż się ona wielkość rozrywała, rozchodziła i ubywało jej. 17Tedy rzekł Saul do ludu, który przy nim był: Dowiedzcie się wnet a patrzajcie kto od nas wyszedł. I gdy się dowiedowali, tedy Jonatana nie było i sługi jego, co za niem broń nosił. 18I rzekł Saul do Achje, aby przyniósł skrzynię Bożą, która na ten czas była miedzy Izraelczyki. 19Tam, gdy tego Saul domawiał do kapłana, tedy tym więczsza trwoga była w obozie filistyńskim i dlatego rzekł Saul do kapłana, aby przestał. 20A tak zebrawszy się Saul i wszycy ludzie, którzy z nim byli, przyszli gdzie już była bitwa, ano tam już w onej trwodze wielkiej mordował mieczem swem jeden drugiego. 21A Hebrejczycy, którzy przed tym przestawali z Filistyny i którzy z nimi ciągnęli w obozie, ci się też wróciwszy, przyłączyli się ku Izraelitom, którzy byli z Saulem i z Jonatanem. 22Nad to wszytcy Izraelczycy, którzy się byli pokryli na górze Efraim, gdy usłyszeli, iż uciekają Filistyni, idąc za nimi w pogoni, bili się z niemi. 23I wybawił Pan dnia onego Izraelczyki, a ciągnęła się bitwa aż do Betawen. 24Tegoż dnia był utrapion głodem lud izraelski, abowiem je był poprzysiągł Saul mówiąc: Przeklęty ten, który będzie jadł chleb przed wieczorem, aż się pomszczę nad nieprzyjaciółmi mojemi. A także wszytek lud nie ukusił chleba. 25A gdy wszytek lud on przyszedł do lasa, ujzrał tam miód na niektórej równinie płynący. 26I nie śmiał się go żaden tknąć ani skosztować, abowiem się bali przysięgi. 27Ale Jonatan nie słyszał był, gdy ociec jego lud poprzysiągł i ściągnął koniec swej laski, którą miał w ręku, a omoczył ją w plastrze miodu a skosztował i oświeciły się oczy jego. 28I rzekł niektóry z ludu do niego. Ociec twój poprzysiągł lud temi słowy: Przeklęty ten, który by dziś jadł chleb, chociaż też lud ustał. 29Tedy rzekł Jonatan. Przekaził dziś ociec mój wiele ludowi temu: Patrzcie jedno proszę jako są oświecone oczy moje, iżem trochę skosztował miodu tego. 30A cóż, gdyby był dziś lud najadł się z łupów nieprzyjaciół swoich, których dostał, izaliby nie była więczsza porażka miedzy Filistyny? 31Porazili tedy dnia onego Filistyny od Machmas aż do Ajalon i spracował się lud barzo. 32Tedy lud udał się na łup, a brali owce, woły i cielęta i rzezali je na ziemi, a jedli społu ze krwią. 33I opowiedziano to Saulowi: Oto lud grzeszy przeciw Panu jedząc ze krwią. Który rzekł: Przestąpiliście, przytoczcie do mnie kamień wielki. 34Zatymże rzekł Saul, rozejdźcie się miedzy lud a rzeczcie do nich: Znieście każdy do mnie wołu swego i owcę swą, rzeźcież je tu, a jedzcie, a nie zgrzeszycie przeciw Panu, jedząc ze krwią. I przywiódł każdy z nich wołu z sobą w nocy, a rzezali je tam. 35A Saul postawił tam ołtarz Panu, a tenci był pierwszy ołtarz, który on zbudował jemu. 36I rzekł Saul: Pódźmy za Filistyny nocą a mordujmy je aż do świtania i nie zostawujmy z nich by jednego. Którzy mu odpowiedzieli: Czyń co się tobie nalepiej podoba. Ale rzekł kapłan: Przystępmy hajw do Boga. 37Tedy Saul radził się Boga pytając: Mam-li idź za Filistyny, a podaż-li je w ręce izraelskie? I nie odpowiedział mu nic na ten czas. 38A przetoż rzekł Saul: Niechaj się zejdą wszyscy czelniejszy z ludu, a wywiedzcie się i patrzajcie, kto się dziś dopuścił grzechu tego. 39Abowiem oświadczam się Bogiem żywem, który wybawia Izraela, jesliby go był winien Jonatan, syn mój, iż pewnie zabit będzie. Ale żaden z ludu na to mu nic nie odpowiedział. 40Nadto rzekł ku wszytkiem Izraelitom: Stańcie wy na jednej stronie, a ja z Jonatanem, synem moim, na drugiej. I odpowiedział lud Saulowi: Czyń coć się nalepiej podoba. 41Zatym Saul rzekł do Pana, Boga izraelskiego: Okażże prawdę. I padł los na Jonatana i Saula, a lud wyszedł z tego. 42Potym rzekł Saul: Rzućcie los miedzy mną a Jonatanem, synem moim. I padł los na Jonatana. 43Zatym k niemu rzekł Saul: Powiedz mi, coś uczynił? I powiedział mu Jonatan. Tą laską, któram miał w ręku skosztowałem trochę miodu. I dlategoż mam umrzeć? 44Odpowiedział Saul: Niechaj mię tak Bóg karze, że ty Jonatan musisz umrzeć. 45Tedy rzekł lud do Saula: Izali ma Jonatan umrzeć, który tak zacnie Izraelity wybawił? Uchowaj tego Boże. Jako żyw jest Pan, że i namniejszy włos nie spadnie z głowy jego, abowiem mu dziś Bóg był ku pomocy. A tak lud wybawił Jonatana od śmierci. 46I wrócił się Saul od Filistynów. A oni też odeszli do miejsca swego. 47A otrzymawszy Saul królestwo nad Izraelem, walczył przeciw wszytkim okolicznym nieprzyjaciołom swoim: przeciw Moabitom, Ammonitom, Edomitom i królom Soba i przeciw Filistynom, a gdzie się kolwiek obrócił, wygrawał. 48Zebrawszy też wojsko poraził Amalechity i wybawił Izraelczyki od tych, którzy je trapili. 49I miał syny Saul Jonatana, Jessujego i Melchisua, a imiona dwu córek jego były ty: starszej Merob, a młodszej Michol. 50A żenie Saulowej było imię Achinoam, a ta była córką Achimaasowa. A imię hetmana nad wojski jego było Abner, syn Nerów, stryja Saulowego. 51Ociec zasię Saulów był Cys, a Ner, ociec Abnerów, był syn Abielów. 52A póki jedno był żyw Saul, tedy zawżdy była walka sroga przeciw Filistynom i gdzie jedno Saul widział człowieka mężnego i rycerskiego, przyjmował go do siebie.
Porównaj werset ...
Schowek
Kopiuj werset
Zaznacz / Odznacz
Zaznacz wszystkie
Odznacz wszystkie
Link do wersetuNawigacja
Wczytywanie listy ksiąg ...Nie bój się! - Werset na dziś
Wersety o pokoju na 365 dni w roku!
I rzekł Pan do Jozuego: Nie bój się ich, gdyż wydam ich w twoje ręce; nikt z nich nie ostoi się przed tobą.
Joz 10:8
Joz 10:8
W Chrystusie
Wy jesteście solą ziemi; jeśli tedy sól zwietrzeje, czymże ją nasolą? Na nic więcej już się nie przyda, tylko aby była precz wyrzucona i przez ludzi podeptana.
Mat 5:13
Mat 5:13
Kim jesteś i co masz w Chrystusie.
Czy wiesz że?
W Biblii wymienionych zostało około 125 zwierząt.
Fakty i ciekawostki Biblijne.
Obietnice Boże
"Uczyłem mój lud, że może mieć, to co mówi, lecz oni ciągle mówią, to co mają."
Szukaj w dialogach Beta
Pozostaw to pole puste aby wyświetlić wszystkie wypowiedzi tej lub do tej osoby.
Czy napewno chcesz wykonać tę operację ?