Wyszukiwanie
Tytuł oryginalnyPierwsze Księgi Królewskie które są trzecie według Łacinników
1Na ten czas Salomon spowinowacił się z faraonem, królem egiptskim, którego córkę pojął i przywiódł do miasta Dawidowego, ażby zbudował dom swój i dom Pański i mury około Jeruzalem. 2A lud ofiary czynił po górach, abowiem jeszcze nie był zbudowany dom imieniowi Pańskiemu, aż do onego czasu. 3I miłował Salomon Pana, chodząc w rozkazaniu Dawida, ojca swego, jedno iż też ofiary sprawował i kadzenia na górach. 4Szedł potym król do Gabaon ku sprawowaniu ofiar, abowiem tam była góra nazacniejsza, kędy Salomon tysiąc ofiar palonych sprawował na ołtarzu onym. 5I tamże się ukazał Pan w nocy Salomonowi przez sen, a mówił Bóg ku niemu: Proś ode mnie czego chcesz, a dam tobie. 6Tedy rzekł Salomon: Tyś okazował wielkie miłosierdzie nad Dawidem, sługą twym, ojcem moim, jako on przed tobą chodził w prawdzie, w sprawiedliwości i w prostości serca, a jeszcześ mu zachował tak wielkie dobrodziejstwo, iżeś mu dał syna siedzącego na stolicy jego, jako się to dziś okazuje. 7A teraz o Panie, Boże mój, tyś mię postanowił królem, służebnika twego, miasto Dawida, ojca mego, a jam jest dziecię małe, nie umiejąc rządu żadnego. 8I jest sługa twój w pośrzód ludu twego, któryś ty sobie obrał, który tak wielki jest, że przed wielkością zliczon ani obrachowan być nie może. 9A przetoż daj służebnikowi twemu rozum dostateczny, aby sądził lud twój, a rozeznawał miedzy dobrym i złym, abowiem któż może sądzić twój tak wielki lud. 10I podobało się Panu ono żądanie Salomonowe. 11Tedy Bóg rzekł ku niemu: Dlatego, iżeś oto prosił, a nie żądałeś o długie życie, aniś żądał bogactw, ani zwycięstwa nad nieprzyjacioły twymi, aleś sobie prosił o rozum abyś umiał sądzić. 12Otom ja uczynił dosyć słowu twemu, a dałem ci rozum stateczny i mądrość, tak iż żaden przed tym nie był ci równy, ani po tobie będzie. 13Dałem ci też i to, o coś mię nie prosił, jako bogactwa i zacności, tak iż nie będzie żadnego tobie równego miedzy wszytkimi królmi po wszytki dni twoje. 14A jeśliż będziesz chodził drogami moimi, strzegąc wyroków i rozkazania mego, tak jako chodził Dawid, ociec twój, tedy przedłużę dni twoje. 15A gdy się ocucił Salomon, wspomniał sobie on sen i przyszedł do Jeruzalem, a stanąwszy przed skrzynią przymierza Pańskiego, sprawował palone i spokojne ofiary, a k temu sprawił zacną ucztę na wszytki służebniki swoje. 16Tedy przyszły dwie niewieście wszetecznice do króla i stanęły przed nim. 17Z których jedna rzekła: Proszę królu, mój panie, posłuchaj. Ja i niewiasta ta mieszkałyśmy w jednym domu i porodziłam tamże w domu jej. 18Potym dnia trzeciego, gdym ja porodziła, porodziła też i ta niewiasta, a byłychmy społem obiedwie i nie było nikogo obcego z nami w onym domu, jedno tylko nas dwie. 19Umarł potym syn oto tej niewiasty w nocy, iż go była przyległa. 20A tak wstawszy o północy, wzięła syna mego, który był podle mnie, a jam na ten czas, służebnica twoja, spała i położyła go na łonie swoim, a syna swego umarłego położyła na łonie moim. 21I gdym wstała rano, a chciałam dać sać synowi memu, otom go nalazła umarłym i obaczyłam rano, że nie był syn mój, któregom porodziła. 22Potym rzekła druga niewiasta: Nie jest ci tak, aleć syn mój żyw, a twój jest ten, który umarł. A ona zasię powiedział: Nie, ale syn twój jest ten, który umarł, a mój ten jest, który żyw został. I także się przed królem spierały. 23Ale król rzekł: Ta jedna powieda, iż syn mój jest żywy, a twój jest syn, który umarł, a ta zasię mówi: Nie tak jest, ale syn twój jest ten, który umarł, a syn mój jest ten, który żyw został. 24A przetoż rzekł król, aby miecz przyniesiono. I wnet był przyniesion miecz przed króla. 25Tedy rzekł król: Rozdzielcie to dziecię żywe na dwie części, a dajcie jednę część jednej, a drugą drugiej. 26Ale niewiasta, której był syn żywy rzekła ku królowi, abowiem była wzruszona serdeczną miłością przeciw synowi swemu: Proszę, mój panie, dajcież jej to dzieciątko żywo, a nie zabijajcie go. Ale ona druga mówiła: Rozdzielcie go, a niechaj nie będzie ani mnie, ani tobie. 27A tak król odpowiedział i rzekł: Dajcież onej dzieciątko żywe, a nie zabijajcie go, abowiem ona jest matką jego. 28A usłyszawszy wszytek lud izraelski sąd takowy, który król uczynił, ulękli się go, abowiem widzieli, iż mądrość Boża była w nim ku sprawowaniu sądu.
Porównaj werset ...
Schowek
Kopiuj werset
Zaznacz / Odznacz
Zaznacz wszystkie
Odznacz wszystkie
Link do wersetuNawigacja
Wczytywanie listy ksiąg ...Nie bój się! - Werset na dziś
Wersety o pokoju na 365 dni w roku!
W Chrystusie
A kto przestrzega przykazań jego, mieszka w Bogu, a Bóg w nim, i po tym Duchu, którego nam dał, poznajemy, że w nas mieszka.
I Jan 3:24
I Jan 3:24
Kim jesteś i co masz w Chrystusie.
Czy wiesz że?
Około 30 lat po śmierci Jana Chrzciciela nadal istnieli jego uczniowie (Dz 19:1-7).
Fakty i ciekawostki Biblijne.
Obietnice Boże
Ja jestem chlebem żywym, który z nieba zstąpił; jeśli kto spożywać będzie ten chleb, żyć będzie na wieki; a chleb, który Ja dam, to ciało moje, które Ja oddam za żywot świata.
Jan 6:51
Jan 6:51
"Uczyłem mój lud, że może mieć, to co mówi, lecz oni ciągle mówią, to co mają."
Szukaj w dialogach Beta
Pozostaw to pole puste aby wyświetlić wszystkie wypowiedzi tej lub do tej osoby.
Czy napewno chcesz wykonać tę operację ?