Biblia Gdańska (1881)
Księga: Psalmów 147:9
147:1

Chwalcie Pana; albowiem dobra rzecz jest, śpiewać Bogu naszemu; albowiem to wdzięczna i przystojna jest chwała.
147:2

Pan Jeruzalem buduje, a rozproszonego Izraela zgromadza.
147:3

Który uzdrawia skruszonych na sercu, a zawiązuje boleści ich.
147:4

Który rachuje liczbę gwiazd, a każdą z nich imieniem jej nazywa.
147:5

Wielki jest Pan nasz, i wielki w mocy; rozumienia jego niemasz liczby.
147:6

Pan pokornych podnosi; ale niepobożnych aż ku ziemi uniża.
147:7

Śpiewajcież Panu z chwałą; śpiewajcie Bogu naszemu na harfie;
147:8

Który okrywa niebiosa obłokami, a deszcz ziemi gotuje: który czyni, że rośnie trawa po górach;
147:9

Który daje bydłu pokarm ich, i kruczętom młodym, które wołają do niego.
147:10

Nie kocha się w mocy końskiej, ani się kocha w goleniach męskich.
147:11

Kocha się Pan w tych, którzy się go boją, a którzy ufają w miłosierdziu jego.
147:12

Chwalże, Jeruzalemie! Pana; chwalże , Syonie! Boga twego.
147:13

Albowiem on umacnia zawory bram twoich, a błogosławi synów twoich w pośrodku ciebie.
147:14

On czyni pokój w granicach twoich, a najwyborniejszą pszenicą nasyca cię.
147:15

On wysyła słowo swe na ziemię; bardzo prędko bieży wyrok jego.
147:16

On daje śnieg jako wełnę, szron jako popiół rozsypuje.
147:17

Rzuca lód swój jako bryły; przed zimnem jego któż się ostoi?
147:18

Posyła słowo swoje, i roztapia je; powienie wiatrem swym, a rozlewają wody.
147:19

Oznajmuje słowo swe Jakóbowi, ustawy swe i sądy swe Izraelowi.
147:20

Nie uczynił tak żadnemu narodowi; przetoż nie poznali sądów jego. Halleluja.