Biblia Gdańska (1881)
Księga: Psalmów 107:23
107:1

Wysławiajcie Pana: albowiem dobry; albowiem na wieki miłosierdzie jego.
107:2

Niech o tem powiedzą ci, których odkupił Pan, jako ich wykupił z ręki nieprzyjacielskiej,
107:3

A zgromadził ich z ziem, od wschodu i od zachodu, od północy i od morza.
107:4

Błądzili po puszczy, po pustyni bezdrożnej, miasta dla mieszkania nie znajdując.
107:5

Byli głodnymi i pragnącymi, aż w nich omdlewała dusza ich.
107:6

A gdy wołali do Pana w utrapieniu swojem, z ucisku ich wyrywał ich;
107:7

I prowadził ich drogą prostą, aby przyszli do miasta, w któremby mieszkali.
107:8

Niechajże wysławiają przed Panem miłosierdzie jego, a dziwne sprawy jego przed synami ludzkimi:
107:9

Iż napoił duszę pragnącą, a duszę zgłodniałą napełnił dobrami.
107:10

Którzy siedzą w ciemności i w cieniu śmierci, ściśnieni będąc nędzą i żelazem,
107:11

Przeto, że byli odpornymi wyrokom Bożym, a radą Najwyższego pogardzili;
107:12

Dla czego poniżył biedą serce ich; upadli, a nie był, ktoby ratował.
107:13

A gdy wołali do Pana w utrapieniu swojem, z ucisków ich wybawiał ich.
107:14

Wywodził ich z ciemności, i z cienia śmierci, a związki ich potargał.
107:15

Niechajże wysławiają przed Panem miłosierdzie jego, a dziwne sprawy jego przed synami ludzkimi.
107:16

Przeto, że kruszy bramy miedziane, a zawory żelazne rąbie.
107:17

Szaleni dla drogi przewrotności swojej, i dla nieprawości swej utrapieni bywają.
107:18

Wszelki pokarm brzydzi sobie dusza ich, aż się przybliżają do bram śmierci.
107:19

Gdy wołają do Pana w utrapieniu swojem, z ucisków ich wybawia ich.
107:20

Posyła słowo swe, i uzdrawia ich,a wybawia ich z grobu.
107:21

Niechajże wysławiają przed Panem miłosierdzie jego, a dziwne sprawy jego przed synami ludzkimi;
107:22

I ofiarując ofiary chwały, niech opowiadają sprawy jego z wesołem śpiewaniem.
107:23

Którzy się pławią na morzu w okrętach, pracujący na wodach wielkich:
107:24

Ci widują sprawy Pańskie, i dziwy jego na głębi.
107:25

Jako jedno rzecze, wnet powstanie wiatr gwałtowny, a podnoszą się nawałności morskie.
107:26

Wstępują aż ku niebu, i zaś zstępują do przepaści, tak, iż się dusza ich w niebezpieczeństwie rozpływa.
107:27

Bywają miotani, a potaczają się jako pijany, a wszystka umiejętność ich niszczeje.
107:28

Gdy wołają do Pana w utrapieniu swojem, z ucisków ich wybawia ich.
107:29

Obraca burzę w ciszę, tak, że umilkną nawałności ich.
107:30

I weselą się, że ucichło; a tak przywodzi ich do portu pożądanego.
107:31

Niechajże wysławiają przed Panem miłosierdzie jego, a dziwne sprawy jego przed synami ludzkimi.
107:32

Niech go wywyższają w zgromadzeniu ludu, a w radzie starców niechaj go chwalą.
107:33

Obraca rzeki w pustynię, a potoki wód w suszę;
107:34

Ziemię urodzajną obraca w niepłodną dla złości tych, którzy w niej mieszkają.
107:35

Pustynie obraca w jeziora, a ziemię suchą w strumienie wód.
107:36

I osadza w nich głodnych, aby zakładali miasta ku mieszkaniu;
107:37

Którzy posiewają pole, a sadzą winnice, i zgromadzają sobie pożytek z urodzaju.
107:38

Takci im on błogosławi, że się bardzo rozmnażają, a dobytku ich nie umniejsza.
107:39

Ale podczas umniejszeni i poniżeni bywają okrucieństwem, nędzą, i utrapieniem;
107:40

Gdy wylewa wzgardę na książąt, dopuszczając, aby błądzili po puszczy bezdrożnej.
107:41

Onci nędznego z utrapienia podnosi, i rozmnaża rodzinę jego jako trzodę.
107:42

To widząc uprzejmi rozweselą się, a wszelka nieprawość zatka usta swe.
107:43

Ale któż jest tak mądry, aby to upatrywał, i wyrozumiewał wszystkie litości Pańskie?